<
>

Mart's Madness: Getouwtrek bij honkbalstaking maar het komt goed

Pro Shots

Het is een fenomeen dat wij, in ons land en in onze cultuur, niet kennen. Een spelersstaking in een grote, belangrijke sportbond, die op enig moment uitgeroepen wordt en die weken, maanden en misschien nog wel langer zal duren. In de USA komt dat vaker voor, maar niet eeuwig doorlopen. De laatste honkbalstaking vond 26 jaar geleden plaats en leverde, op het einde van de prangende stiltes van toen, toch ook wel weer een tevreden makend tussenvoorstel op. De honkballers begonnen weer te spelen en de plooien, waar dan ook, werden gladgestreken. Een dag of wat ná het bericht dat het oké was, wist niemand nog waar het werkelijk om ging.

Afgelopen week was het weer eens zover. Het was al aangekondigd en het gebeurde. De spelersvakvereniging ging dwarsliggen en de eigenarenclub van alle professionele honkbal-organisaties liet weten niets van de opstandige spelers te willen weten en daarmee basta.

Het heet dus nu een ‘officiële spelersstaking’, hetgeen, breed verklaard, inhoudt dat de vakbond van spelers haar spelers ervan weerhoudt wedstrijden te gaan spelen in het jaar 2022. De baas van alle honkballers, Rob Manfred: ”Denk nou niet dat dit een leuke dag is voor de honkbalsport… Het is puur slecht voor ons imago en voor de voortgang van onze league.” In tegenstelling tot het gezegde dat de aankomende spelersstaking goed en gunstig is voor de voortgang, vinden de spelers het niet nodig om snel tot een oplossing te komen.

Zoals eigenlijk altijd, bewegen de (rijke) clubeigenaren zich op een ander veld dan waarop de (rijke) spelers zich voortbewegen. Het schijnt evident te zijn dat spelers eens in de zoveel tijd een min of meer sterk statement hanteren in de strijd om meer geld uit de markt te halen. In ieder geval meer dan de eigenaren van de clubs dat willen. Ja, het is bijna een zekerheid dat zoiets eens in de zoveel jaar gebeurt. Zelfs met de wetenschap dat beide partijen er op enig moment toch wel weer uit zullen komen.

Zie het als een proces waarin beide partijen water en wijn hebben klaarstaan en elkaar in de eerste weken van de lock-out, treiteren en pesten en er een potje van maken. Dat er daarna langzaam, maar wel zeker, naar elkaar toe gekropen wordt, is een bijna zekerheid.

Grappig en waar: de twee partijen in dit geschil konden het er zelfs niet over eens worden waarom en over welke zaken ze het niet eens waren. Juist, de gekte ten top en het geeft aan hoe volwassen organisaties soms dingen doen die een normaal, nuchter levend mens, niet snapt en niet kan snappen.

Het lijkt er nu op dat de twee partijen, de eigenaren en de spelers, recht tegenover elkaar staan en een paar weken of maanden gaan staan schelden en ruziën. Om vervolgens kort voor het begin van de spring training, ineens een juiste sleutel tot succes te vinden. De honkbalwereld haalt opgelucht adem haalt en het eerste “Play ball” is te horen in de stadions van Florida en Arizona (waar de spring training-wedstrijden plaatsvinden). Waar het werkelijk om gaat? Om de positie van de zogeheten free agents. Het doen stoppen van expres verliezen van wedstrijden (tanking) om zodanig betere jonge spelers in de draft te kunnen aantrekken, om het niet meer excessief betalen van extreem jonge spelers en tot slot elkaar niet door manipulaties- die niet moreel gewaardeerd worden- aan te vallen.

In een taal die wij (misschien) snappen. Het voorstel ligt er dat spelers die 29 jaar zijn en vijf jaar in de major leagues hebben gespeeld, na vijf jaar free agent kunnen worden en dus over hun eigen salaris en de hoogte daarvan kunnen gaan onderhandelen. De eigenaren weigeren met spelers te onderhandelen die minder dan zes jaar major leaguer zijn.

De zogenoemde luxury tax staat op dit moment op 210 miljoen per organisatie. De eigenaars willen tot een nieuw bedrag van 214 miljoen gaan, terwijl de spelersbond graag ziet dat het bedrag naar 245 miljoen opgetrokken wordt. Touwtrekken dus.

Als een speler over zijn salaris wil praten kan dat pas als hij drie seizoenen gespeeld heeft. De spelersvakvereniging wenst dat het na twee jaar al kan. Het minimum salaris van 570.500 moet verhoogd worden voor de spelers. De eigenaren vinden het nu wel goed en draaien zich om. Even niet reageren, hoor je hen denken.

De MLB directeuren willen graag de play-offs gaan verstevigen met meer ploegen en dus meer wedstrijden. De spelers willen dan meer geld, maar dan vallen de bazen even terug.

Ploegen uit kleine marketingplaatsen of districten dienen meer geld te ontvangen, maar het ontbreekt daar aan capabele mensen om hun wensen door te drukken.. Er bestaan “Haves” en “Haves not”. Dat wil zeggen dat er grote ploegen in grote steden bestaan, die meer geld binnen harken dan kleine plaatsen zoals Tampa Bay en Cleveland. De kleintjes willen meer geld ontvangen: het Calimero effect dus. Zij hebben meer dan wij en dat is oneerlijk. De ploegen uit grote steden (Los Angeles, New York en Chicago) roepen luidkeels ‘Jammer dat jullie in een kleinere stad spelen, niets aan te doen’.

Ongeveer 50 topspelers zagen de bui al hangen en onderhandelden de afgelopen weken over hun salarissen. Waar zij betere contracten kregen, bleven 300 “gemiddelde” spelers met lege handen staan. Dat in de wetenschap dat zij nu maandenlang niet mogen onderhandelen. Met andere woorden: de rijke jongetjes zijn rijker geworden en de niet zo rijke spelers moeten maanden wachten totdat het stoplicht weer op groen springt en mogen onderhandelen. Niet dat die mannen op een houtje moeten bijten, maar zij voelen zich wel achtergesteld.

Omdat Covid-19 (bij ons Corona) nogal huisgehouden heeft en alle honkbalploegen zich hebben moeten aanpassen, is er een collectief league-verlies geleden van drie miljard dollar. Dat is vrij veel geld.. De televisiecontracten gaan er volgend seizoen op vooruit. Collectief van 1.55 miljard naar 1.84 miljard. Dat nieuwe contract geldt voor zeven jaar. Daar hoor je niemand nu over praten.

Het gemiddelde salaris voor de honkbalspeler staat nu op 4.45 miljoen dollar per jaar en dateert uit 2017. Corona werkte daarna tegen waardoor het gemiddelde nu op 4.17 miljoen staat. Glimlachend kan je dan zeggen: ‘daar valt mee te leven’. Maar zoals altijd geldt hier weer: de rijken willen steeds meer, de armen kijken toe en hebben de pest in.

In de afgelopen jaren waren er meerdere stakingen van de spelers, georganiseerd en officieel. Steeds weer kwamen de partijen er wel weer uit en kon er een aantal jaren doorgespeeld worden met tevreden spelers.

Mijn inschatting is dat zoiets nu weer gaat gebeuren. De soep wordt immers niet zo heet gegeten als ie wordt opgediend. Het is bijna een grijsgedraaide plaat. De spelers willen meer geld en de eigenaren houden dat een tijdje tegen. Dan kruipen beide partijen naar elkaar toe en komt er iets van een compromis. Het ligt in de lijn der verwachtingen dat iets soortgelijks nu weer gaat gebeuren, maar niemand kan in de glazen bol kijken.

Tot nu toe staan de partijen strak tegenover elkaar, zonder grote schreeuwpartijen of wat dan ook. Het gaat werkelijk alleen maar over geld. Véél geld en de toeschouwers moeten maar afwachten wat er gaat gebeuren.

Ik begrijp heel goed dat gemiddelde honkballiefhebbers hier helemaal niet in geïnteresseerd zijn. Als je naar de achter ons liggende conflicten kijkt, weet je dat op enig moment, de partijen met water bij de wijn komen. Dat het, op het moment dat het spannend lijkt te worden, heel even spannend gaat worden, maar dat een uitkomst achter de deur wacht. Dan komen de echte onderhandelaars. Die geven hier een paar miljoen en nemen daar een paar miljoen. Zo is het altijd gegaan.

Het is een gegeven dat in de Amerikaanse sportwereld altijd financiële problemen bestaan. Het is altijd eigenaren tegenover spelers en het gaat altijd om geld. Veel geld.

Gaat het de honkbalwereld voor de wind? Nou neen, dat nou niet. In 1994 (27 jaar geleden) was het gemiddelde van de toeschouwers die een kaartje voor een Major League honkbalwedstrijd kochten, 31.256 fans per wedstrijd. Na de spelersstaking van 1994 liep dat aantal terug naar 25.021 per wedstrijd, hetgeen toen een klap was. In 2019 was dat 28.203 gemiddeld. Het laagste aantal sinds 2003. Er is dus zachte reden tot ongerustheid. De mensen blijken niet meer zo enthousiast te zijn naar een honkbalwedstrijd te gaan kijken. Vergeet ook niet dat je daar altijd gemiddeld 75 dollar per ticket betaalt.

Waar de eigenaars over zitten na te denken? Over de lange speeltijd die een honkbalwedstrijd nog altijd duurt. De gemiddelde tijd is drie uur en tien minuten per wedstrijd. Gemiddeld dus. De eigenaren willen een kortere speeltijd. De spelers staan open voor ideeën om een wedstrijd te versnellen.

Spring training staat te beginnen op 26 februari 2022. Tot die tijd is het afwachten wie de eerste stap neemt. Spelers en clubs mogen geen contact hebben met elkaar. Zwijgen is het beste en afwachten maar. Het Amerikaanse publiek wacht af en men heeft, zo lijkt het, nog geen partij gekozen. Je zou verwachten dat de gemiddelde Amerikaan die naar een honkbalwedstrijd gaat, vóór de spelerseisen is, maar dat is niet altijd waar.

Vanuit de laatst genomen beslissingen blijkt dat de New York Mets, in de tijd na de World Series tot en met de lockout, er het best uitgekomen zijn. Max Scherzer (130 miljoen), Starling Marte (78 miljoen), Mark Canha (26.5 miljoen) en Eduardo Escobar (20 miljoen) hebben getekend en liggen lachend aan de zwembaden van Barbados. Zij hoeven niet te gaan stempelen, terwijl de andere spelers nog een paar maanden op een houtje moeten bijten.

Voor de kijkers van ESPN, de echte honkbalfans dus, is het even afwachten wat er gaat gebeuren.

Deze tekst (als u uitgelezen bent hier) is niet vrolijk makend, maar wel reëel. Eens in de zoveel jaar gaan de bazen en de spelersbond tegenover elkaar staan. Daar kan je de klok op gelijk zetten. Die tijd is nu. De spelers willen altijd meer en de bazen grijpen dan naar de morele handrem en roepen ho, ho, ho.

De eerste die dat officieel en ongestoord mag doen in de Kerstman. Wanhoop niet, het zal eens goed komen. De partijen komen tot elkaar. Het gaat om miljoenen en miljarden en daar snappen wij normale burgers toch helemaal niets van. De Kerstman overigens ook niet.

Voor alle honkbalfans… Het zal wel weer goed komen. Wanhoop niet. De geschiedenis geeft aan dat er altijd wel weer wel nadenkende mensen zijn en dat we gaan spelen. Echter, in deze woelige tijden, is een verrassing niet onmogelijk. Onze lonten zijn immers voor een ieder wat korter geworden en nadenken blijkt tegenwoordig een toch vrij moeilijk proces te zijn geworden. Kijk maar om je heen. Kijk naar onze leiders, kijk naar jezelf.