<
>
2021-22 UEFA Europa Conference League, Finale
  • Nicolò Zaniolo (32')

Tirana brengt Feyenoord geen Europese glorie

Niet Feyenoord maar AS Roma gaat de geschiedenisboeken in als de eerste winnaar ooit van de UEFA Conference League: 1-0. Het schitterende Air Albania Stadium in Tirana kleurde bordeauxrood in plaats van rood-wit. Een schitterende Europese reeks die begon in het Kosovaarse Pristina in de tweede kwalificatieronde van het toernooi eindigde in de Albanese hoofdstad met een tweede plek. Genoeg trots is er om op terug te kijken, maar dat zal pas echt kunnen als de donkere rookwolken van een verloren finale eenmaal zijn opgetrokken.

Met vier voormalig kinderen van Varkenoord startte Feyenoord aan het duel. Justin Bijlow was dus op tijd fit, verder was het voor Tyrell Malacia, Lutsharel Geertruida en Orkun Kökçü eveneens een dag om nooit meer te vergeten. De aanvoerdersband zat strak om de linkerarm van de doelman, wat dus betekende dat Jens Toornstra vanaf de bank begon. Het was de verwachte basiself uit de koker van Arne Slot. The Normal One genoemd, in vergelijking tot zijn speciale concurrent aan de Italiaanse zijde. Maar op deze finaledag nog uitgeroepen tot de Kofi Annan van Rotterdam door Michel van Egmond. Zijn plan, zijn meesterplan. Dat zou Feyenoord langs AS Roma moeten stuwen.

The Special One
Dat Roma, dat Roma dat begon zonder Leonardo Spinazzola, moest worden verslagen. De Italiaanse back die op het EK geblesseerd raakte, de Conference League-finaledag licht met potlood omcirkelde als datum om terug te komen van zijn achillespeesblessure en naarmate de 25e van mei dichterbij kwam, doorhad dat hij vanaf de bank zou moeten komen. Wel in de basis: Rick Karsdorp. De Nederlandse rechtervleugelverdediger met de datum van het kampioenschap van Feyenoord in 2017 op zijn arm getatoeëerd en die van de TOTO KNVB Beker op zijn been moest de perfecte status van José Mourinho in Europese finales in stand houden. 4 finales, 4 overwinningen.

Maar Roma, dat was toch wel de minste ploeg waarmee de Portugees ooit aan een finale begon. De nummer zes van Italië tegen de nummer drie van Nederland. Er volgde een grote afwachtwedstrijd. Het grote afwachten werd eigenlijk pas doorbroken na een minuut of zestien. Henrikh Mkhitaryan ging namelijk ineens op de grond zitten. De Armeen, die de afgelopen al kampte met een hamstringblessure, zou een spil moeten zijn in het plan van Mourinho om Kökçü onschadelijk moeten maken. Daar kwam weinig van terecht, want Sérgio Oliveira was zijn vervanger na een dik kwartier spelen. Kansen bleken zeldzaam, mooie acties waren er af en toe te zien. Een van Geertruida onder andere, die de aanvoerder van Roma makkelijk door de stokken speelde.

Trauner tast mis
Belangrijkste punt van het eerste halfuur was het moment dat Gernot Trauner tegen een gele kaart aanliep. Uit een counter probeerde Tammy Abraham - nummer twee op de topscorerslijst van het toernooi - te ontsnappen, waarna de Oostenrijker die dit Eredivisie-seizoen doorkwam zonder gele prent de Brit naar de vloer trok. Scheidsrechter István Kovács noteerde dat als eerste notitiepunt in zijn eerste Europese finale. De volgende keer dat de Roemeen op zijn fluit moest blazen, was voor een doelpunt van Roma. Gianluca Cristante zag ruimte achter de Rotterdamse defensie, voelde met zijn rechtervoet aan hoe die te benutten en waarna Trauner in de lucht kopte, was het Nicolò Zaniolo die de bal op zijn borst liet stuiten. Uit balans of niet, de Toscaan herpakte zich in zijn disbalans naar achter, stapte naar voren, zag Bijlow komen en tikte de bal met een simpele voetbeweging in het lege doel: 1-0.

Voor een van de grootste talenten van Italië, die al twee keer een kruisband scheurde, het bewijs dat hoe hoog het podium ook is: hij staat er als het moet. Bar en barweinig stelden de Rotterdammers daar in de eerste helft tegenover. Iets in de rust moet gezegd zijn over scherp starten, want Feyenoord werd een minuut na rust al meer gevaarlijk dan de hele eerste helft bij elkaar. Een ingestudeerde hoekschop van Kökçü leverde als eindresultaat op dat Mancini de bal bijna in eigen doel schoot, bijna, want de bal spatte uiteen op de paal, waarna Guus Til de bal alsnog bijna inschoot.

Twee minuten later was het opnieuw bijna raak, bíjna. Een goede aanval van Feyenoord kwam op rand zestien voor de voeten voor Fredrik Aursnes terecht en met een simpel hakballetje stelde hij Malacia in staat op 20 meter vol uit te halen. 102-voudig Portugees international Rui Patricio haalde alles uit de kast om zijn kanonskogel te weren, had daarbij opnieuw geluk van de paal nodig en hield het Roomse doel schoon. Het moge duidelijk zijn dat Feyenoord zich als een pitbull terug in de wedstrijd knokte, maar knokken daar hebben ze in Rome een nogal lange geschiedenis mee. Senesi mocht daar na 52 minuten bijna mee ophouden. De Argentijn miste even dat Abraham aan kwam stormen in zijn rug, pakte hem even bij zijn pols, maar de Brit ging niet naar de grond en hield daarmee een langere wedstrijd voor Senesi in leven. Een rode kaart had zomaar tot de mogelijkheden kunnen behoren.

De klok
Feyenoord bleef aanvallen, voelde dat er meerdere wegen naar de Italiaanse hoofdstad moesten leiden, Cyriel Dessers probeerde af en toe met wat gefrutsel de bal door het centrum te werken. Wegen langs de zijkanten boden Feyenoord meer hoop. Vooral toen Karsdorp een cadeautje uitdeelde, waar Malacia de bal kon onderscheppen en Reiss Nelson in staat kon stellen om te schieten, maar de Brit een niet al te lastig schot produceerde. Roma begon de klok onderhand in zijn voordeel te benutten. Leonardo Spinazzola en Jordan Veretout werden ingebracht, en alleen dat al kostte minuten.

Voor de ploeg van Slot de taak om maar te blijven drukken, naar voren blijven gaan ondanks dat het ritme door de Romeinen zo veel mogelijk werd gebroken. Roma hoefde niet naar voren, deed dat ook zelden. Uit een hoekschop testte Veretout een keer de vuisten van Bijlow, maar die keerde met een duik knap op de trap van de Fransman. Het offensief dat na rust was ingezet zwakte steeds meer af. Mede daarom bracht Slot Marcus Pedersen voor Trauner en Bryan Linssen voor Nelson. Kansen bracht dat niet, al ruim dertig minuten niet in de tweede helft. Het was maar een kwartier écht goed bij de Nederlanders. Roma kreeg wel kansen, in de vorm van aanvoerder Lorenzo Pellegrini, maar opnieuw hield Bijlow Feyenoord in leven. Enkel Linssen had nog een echte mogelijkheid om tot scoren te komen, maar bij een doorgekopte bal in extra tijd miste de Limburger de bal, en daarmee de kans om Europese glorie af te dwingen in Tirana.

Roma, dat alleen de Europese Jaarbeursstedenbeker won in de clubhistorie, won daarmee voor het eerst in 61 jaar een Europese prijs. En The Special One blijft toch een hele speciale status hebben in Europese finales. Mourinho won zijn vijfde Europese beker en pakt daarmee alle mogelijke prijzen in het Europese clubvoetbal.