Sarina Wiegman staat voor haar vierde finale op rij. Met Engeland treft ze zondag Spanje in de WK-finale. De afgelopen vijf jaar won ze twee EK-finales en verloor ze één WK-finale. Dat de Europees kampioen de finale bereikte, spreekt niet voor zich.
De epidemie treft ook Engeland
Dit WK ontbreken ontzettend veel speelsters wegens een kruisbandblessure, zo ook bij Engeland. In elke linie ontbreekt een sterkhouder: aanvoerder Leah Williamson in de verdediging, Chelsea’s all-time topscorer Fran Kirby op het middenveld en prijzenpakker Beth Mead in de aanval. Williamson en Mead kampen met een kruisbandblessure. Kirby kampt met een knieblessure, maar niet met een kruisbandblessure. Vooral achterin was het zoeken voor Wiegman. Ook centrale verdediger Millie Bright ontbrak voorafgaand aan dit toernooi wegens een blessure, waardoor Engeland de gehele voorbereiding met een wisselend centraal duo speelde.
Moeilijke puzzel
De eerste twee WK-duels speelde Wiegman in een 4-3-3 opstelling. Lauren James of Lauren Hemp stond linksvoor. Rachel Daly of Alex Greenwood stond op de backpositie. Ook centraal achterin veranderde de invulling per wedstrijd: zowel Alex Greenwood als Jessica Carter probeerden het als linker centrale. Die manier van spelen leek niet goed te werken voor de Engelsen, de ploeg speelde een matige eerste wedstrijd.
Tot overmaat van ramp leek het ook nog einde WK voor sterspeler Keira Walsh. Lang werd gedacht dat de middenvelder ook een kruisbandblessure had opgelopen in het WK-duel met Denemarken, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Walsh miste slechts één wedstrijd, Katie Zelem verving de sleutelspeler.
Na twee wedstrijden besloot Wiegman het helemaal anders te doen. Engeland begon aan het derde WK-duel in een 5-3-2. Het is niet uitgesloten dat Wiegman dit heeft afgekeken van Andries Jonker of één van de andere tientallen coaches die het wingback-systeem omarmen. Lauren James, voorheen linksbuiten, werd op de nummer tien positie gezet. Lucy Bronze en Rachel Daly speelden als wingbacks. Middenvelder Ella Toone werd kind van de rekening. De verandering pakte prima uit, Engeland won met maar liefst 6-1 van China en werd groepswinnaar.
Kantje boord tegen underdog
In de achtste finale kwamen de Engelsen Nigeria tegen. Dat leek op papier een gunstige tegenstander, maar niets bleek minder waar. De puzzel van Wiegman lag eindelijk, maar revelatie Lauren James ontving in de 87ste minuut een rode kaart. Op dat moment keek Engeland nog tegen een brilstand aan.
Het werd verlengen en ook in de verlenging wist geen ploeg te scoren. Dat resulteerde logischerwijs in penalty’s. Georgia Stanway miste de eerste penalty voor Engeland en dat terwijl ze tot dat moment nog nooit een strafschop miste voor Engeland. Gelukkig voor de ploeg van Stanway, miste ook de Nigeriaanse Desire Oparanozie de eerste penalty. De tweede penaltynemer van Nigeria, Michelle Alozie, miste ook en dat bleek genoeg. Dankzij rake strafschoppen van Bethany England, Rachel Daly, Alex Greenwood en Chloe Kelly ging Engeland door naar de kwartfinales.
Kwartfinale tegen grote WK-verrassing
In de kwartfinales treft de ploeg van Wiegman Colombia, het land dat dit WK vriend en vijand verraste. Keeper Mary Earps is normaal gesproken moeilijk te passeren, maar vlak voor rust ging de keeper de fout in. Op aangeven van sterspeler Linda Caicedo, schoot Leicy Santos de bal over Earps heen. Het schot leek houdbaar, maar Earps vergiste zich.
Maar ook keeper Catalina Pérez ging nog voor de rust de fout in. De keeper liet een bal los, waar Lauren Hemp maar al te graag van profiteerde. In de tweede helft maakten de Engelsen het af, Alessia Russo schoot Engeland naar de halve finale. Mooi gespeeld hadden de Engelsen niet, maar daar gaat het niet om in toernooivoetbal.
Uitwedstrijd in het kwadraat
In de halve finale trof de ploeg gastland Australië. De wedstrijd in het Accor Stadion was uitverkocht, 83.500 mensen zaten op de tribune. Zo'n 2000 tickets waren gereserveerd voor Engelse fans, maar zelfs die tickets wisten Australiërs te bemachtigen. Het WK leeft enorm in Australië. Het land staat volledig achter de Matilda’s. 11.15 miljoen mensen keken naar de halve finale op tv. Naar niets werd door meer mensen gekeken in Australië.
Voormalig kind van de rekening, Ella Toone, verving James. James werd namelijk geschorst voor drie wedstrijden door haar onhandige actie in de achtste finale. Het was zoeken voor Toone dit WK. Eerst verloor ze haar basisplek, waarna ze het met invalbeurten moest doen. Engeland was vanaf het begin van het duel met Australië dominant, terwijl Australië onder leiding van topspits Sam Kerr op de counter loerde. Uitgerekend Ella Toone zorgde voor de openingstreffer.
Australië brak een aantal keer gevaarlijk uit. Een van die kansen resulteerde in een doelpunt, en wat voor één. Sam Kerr was nét fit genoeg om in de basis te starten en maakte meteen een wereldgoal. De Chelsea-spits scoorde in de rechterbovenhoek van ver buiten de zestien. Echt spannend werd het echter niet voor Engeland. Goals van Lauren Hemp en Alessia Russo zorgden voor een ticket naar de finale.
Poging twee voor Wiegman
En zondag staat die finale op het programma. De vierde finale op rij voor Sarina Wiegman en haar tweede WK-finale op rij. De vorige WK-finale met Wiegman aan het roer staat bij menig Nederlander nog op het netvlies. Nederland werd verslagen door het destijds grote Amerika. Oranje had weinig in te brengen in die finale.
Ook voor Spanje is het poging twee. In 2017 werden de Spanjaarden door Engeland uitgeschakeld op het EK. Het was een bloedstollende wedstrijd. Georgia Stanway besliste de wedstrijd in het voordeel van Engeland in de 96ste minuut.