<
>

Mart's Madness: LeBron haalt uit

Verleden week de Lakers en leeftijd, nu LeBron en de elleboog.

Voor wie het niet gezien heeft: LeBron James haalde in de wedstrijd tegen de Detroit Pistons na een vrije worp en een 'loose ball' vol zijn linker elleboog door in het gezicht van de nog tamelijk jonge Isaiah Stewart, die in de draft van 2020 als zestiende gekozen werd door de Trailblazers en later doorverhandeld werd naar The Motor City. Stewart is sterk, 2.04 meter lang en kent weinig redenen om voor een ander die hem bejegent, opzij te gaan. Zijn eerste twee sporten waar hij interesse in had waren boksen en voetbal, ons voetbal welteverstaan.

Oké, dan weet u wie die elleboog op de rechterkant van zijn gezicht kreeg waardoor er direct flink wat bloed te zien was op de wang van Stewart. Bloed dat doorliep in Stewarts mond waardoor het beeld van het gezicht van de Pistons-speler tamelijk M.A.S.H. genoemd mocht worden.

De jonge kerel stapte direct en nogal dreigend op James af en wisselde woorden. Andere spelers schoten te hulp voor de een of voor de ander, het leek een korte duwpartij te worden. Stewart werd weggeduwd, James nam uit zichzelf afstand, maar in de volgende twee minuten moest een waar leger van sterke (en soms ook onhandige) mannen eraan te pas komen de over zijn toeren geraakte Stewart ervan te weerhouden James aan te vallen en…

Dat weten we dus niet, want de twee kwamen niet meer echt nader bij elkaar. Daar zorgden assistent-coaches, verzorgers, andere spelers, stadionpersoneel en zelfs het medisch personeel van beide teams wel voor. James werd door hoofdscheidsrechter Scott Foster weggestuurd met een Flagrant Foul number 2 en Stewart kon ook vertrekken met een resem aan technische fouten achter zijn naam. Bij het uitspreken van de strafmaat van LeBron James barstte het thuispubliek in Detroit in een luid gejuich los: uitgerekend de bekendste en misschien nog wel beste allrounder binnen de NBA, een speler die voor velen die de NBA volgen licht boven de wet leeft, werd weggestuurd. Het was zijn tweede plaatsverwijzing in 1318 wedstrijden.

Na afloop van alles, na de ondubbelzinnige 116-121 eindstand, winst dus voor de Lakers, werden wat uitspraken van betrokkenen bekend gemaakt in gezamenlijke persverklaringen. LeBron James riep, direct nadat hij zijn elleboog in het gezicht van Stewart zette: “My bad…I did not try to do that…” Vrije vertaling: ik deed iets verkeerd…niet met opzet….

Dat was kennelijk niet genoeg voor Stewart die, als een dol geworden stier, tweemaal door het corridor van beschermers wilde heen breken om James achterna te gaan. Uit twee monden klonk vervolgens hetzelfde: Detroit-coach Dwayne Casey en Lakers-speler Anthony Davis zeiden:” LeBron staat zeker niet bekend als een smerige speler…dit moet per ongeluk gebeurd zijn.”

Hoe het gebeurde, gebeurde het en iets in de lichaamstaal van James deed denken aan lichte spijt. Heel even dacht ik te kunnen zien dat hij, als grote beroemdheid en als superster, niet wist wat hij met deze situatie aan moest. Vlak voor hem stond Russel Westbrook, overigens bij beide armen vastgehouden door assistent-coaches van de Lakers. Wilde hij knokken? Wilde Westbrook hiermee duidelijk maken dat hij daar als schildknaap voor James stond? Was hij zo moedig?

Dat deden Rajun Rondo en Carmelo Anthony in ieder geval niet. Rondo liep met een licht cynische, half lachende blik, met zijn capuchon flink over zijn hoofd getrokken, langs het slagveld. Iets in zijn lichaamstaal zei me “Ik hoor hier even niet bij…” Anthony bekeek het gedoe van enige (veilige) afstand, met iets in zijn houding van “Hier heb ik dus niets mee te maken”.

Wat Anthony wel deed? Hij won de wedstrijd voor de Lakers en daarmee bevestigde hij zijn goede spel van de laatste weken.

Wat de bovenbazen van de NBA met deze toestand in Detroit gaan doen? Er komen straffen aan, dat kan niet anders. Die elleboog van LeBron James was niet kosher en je zou kunnen zeggen dat de beweging voortkwam uit frustratie (Detroit speelde beter en stond voor) en James voelt op zijn klompen aan dat hij, in Detroit, niet hoefde te rekenen op mededogen van het publiek. Het Amerikaanse sportpubliek kent de reputatie van de superster en reageert, als de Lakers buitenshuis spelen, fel en volks. Wat James naar zijn hoofd geslingerd krijgt, past niet binnen een beschaafde manier van leven, maar omdat werkelijk alle vormen van beschaving en ingetogenheid in alle sport over de hele wereld, terrein verliezen en wij, als sportwereld, geconfronteerd worden met hufterigheid, schelden, krenken en kapotmaken, kan je het een plaats geven in het tijdsbeeld van deze pandemie. We, als sportmensheid, hollen als lemmingen naar de rotsen en springen…Zelfdiscipline is er nauwelijks, grof geweld is normaal, we vernielen, vechten en doen alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.

De uithaal van LeBron was zeker niet oké, en aan zijn snel uitgesproken woorden te horen, schrok hijzelf ook (“My Bad”). Hij zal zijn uitsluiting moeten aanvaren en wie weet wat Adam Silver, de NBA-baas, nog meer gaat doen? Jongeling Stewart’s reactie was ver over de top en vraagt om een strafmaat. Ook al krijg je een dreun voor je kop, dan ga je niet zo te keer zoals hij dat deed. Ook al hoort het misschien wel zo in bepaalde kringen: oog om oog, klap om klap.

Voor de NBA was dit geen beste presentatie. Het nog steeds blinkende uithangbord van de NBA die zich, in een split-seconde, liet gaan, en de daarna ontstane duw-, trek- en sjorbewegingen en de over elkaar vallende mannen die allen probeerden twee sportmensen uit elkaar te houden…als het niet zo triest was dat zulks gebeurde, dan schoot je ook wel even in de lach bij zoveel comedy-capers-achtige beelden.

LeBron James heeft, dat heb ik al eerder gesteld, een zeer overtuigende hoofdrol in alles dat de NBA uitdraagt. Hij is machtig, heeft rugdekking van de Lakers, wellicht ook nog wel van de hoogste leiding van de NBA en kan zich net iets meer permitteren (op welk vlak dan ook) dan andere NBA-spelers. Zijn senioriteit is belangrijk en ook de manier waarop hij leeft en zich tegenwoordig gedraagt geeft hem iets van een veldheer op leeftijd mee. Een aanvoerder die, in de achterliggende jaren, alles, zo niet heel veel, met gratie, klasse en kwaliteit naar zich toe haalde. Als speler was hij niet of nauwelijks te evenaren, als mens…Daar kan ik van afstand niet over oordelen, maar wel heb ik kunnen lezen dat ’s mans woord wet is, dat tegenspraak niet echt geaccepteerd wordt en dat hij van zichzelf vindt dat hij als allereerste in pikorde van alle NBA-spelers staat. Voeg daarbij zijn grote invloed in alles dat zijn commerciële organisaties bekokstoven (het maken van films, documentaires, muziek, onroerend goed zaken, scholen, goede doelen organisaties) en begrijp dan dat er ook mensen zijn die jaloers zijn of hem gewoon een eikel vinden en dat laten weten.

Hij kwam terug uit een blessure…hij (als uitslaper) moest zo’n, volgens vele NBA-sterspelers, vervelend vroege zondagmiddagwedstrijd spelen en zijn Lakers stonden achter. Tegenstander Stewart bleek sterk en bepaald niet bang voor welke fysieke confrontatie dan ook. Dat overigens, als je er goed over nadenkt, was best een griezelig idee. Gelukkig escaleerde het geduw en getrek niet in rake klappen en meer fysiek geweld. Als dat gebeurd was….

Ooit, op 19 november 2004, vond 'The Malice at the Palace' plaats, een giga gevecht tussen spelers van de Pistons en de Indiana Pacers. Met nog 46 tellen te spelen werd er door Ron Artest van de Pacers een smerige fout gemaakt op Detroit center Ben Wallace. Het gevolg was een direct uitbrekend gevecht tussen de spelers van beide teams. Vervolgens gooide een fan, ene John Green, de inhoud van zijn drinkbeker over Artest heen, waarop de speler de tribune bestormde en lukraak iemand anders een enorme klap verkocht, denkende dat hij de drankgooier was. Het gevecht zette zich op de tribune voort waarop negen spelers geschorst werden, waarop Artest en Wallace geschorst werden met inhouding van hun salaris (samen 11 miljoen) en diverse spelers veroordeeld werden tot het gaan verlenen van “community service”.

Een meer dan saillant detail uit 2004? Er was één speler (van beide ploegen) die de hele tijd op de spelersbank bleef zitten en geen hand of vinger uitstak, die niet vocht en die alles rustig van afstand bezag. Die man was Tayshaun Prince. Na afloop brak er in de kleedkamer nog bijna een vuistgevecht uit tussen coach Rick Carlisle en zijn speler Jermaine O’Neal en een paar spelers van de Pacers namen Artest in hun midden en zorgden voor een cordon zodat ze hem naar de buiten de sporthal wachtende teambus konden brengen. Waarom? Omdat een aantal politiemensen Artest direct wilde arresteren en meenemen naar het hoofdbureau van politie. Toen de bus van de Pacers eindelijk kon vetrekken reed een armada aan politieauto’s rond de bus, bang als men was dat boze Pistons-fans de bus met hun auto’s’ zouden gaan aanvallen of met stenen zouden gaan gooien naar de busramen.

Toen de rook om de hoofden van allen verdwenen was, werden de straffen uitgesproken. Ron Artest kreeg 86 wedstrijden aan zijn broek en verloor bijna vijf miljoen aan salaris. Stephan Jackson (Pacers) moest het met 30 wedstrijden en 1.900.000 gemiste inkomsten doen. Jermaine O’Neal kreeg 15 wedstrijden en meer dan 4 miljoen straf en andere spelers als Ben Wallace, Reggie Miller, Chaunsey Billups, Derrick Coleman, Anthony Johnson en Elden Campbell kregen schorsingen en inhoudingen op hun salarissen.

Na deze beruchte wedstrijd werd er door de NBA-baas David Stern gezegd: ''Dit nooit meer.''

Gelukkig dat de wedstrijd van afgelopen zondag niet totaal escaleerde. Waarom? Omdat er gelukkig meer mensen waren die nadachten dan dat er heethoofden aanwezig waren. Maar ook het aanzien van de kleine vier minuten dat er op het spelveld geduwd en getrokken werd aan spelers, waar anderen weer andere standjes probeerden te kalmeren en waarin scheidsrechter Foster heel snel, heel duidelijk voor iedereen de te nemen straffen uitsprak, hielp.

En ook: LeBron James nam zijn verantwoording en hield afstand en had zelfs momenten dat je iets duidelijk kwetsbaars in zijn houding zag. Hij wist dat hij 'de brawl' gestart was en hij liep, nadat hij, zeer opmerkelijk en toch ook weer uitdagend, al zijn ploeggenoten ostentatief een hand was gaan geven, van het veld. Het Detroit-publiek joelde hem uit zoals hij dat waarschijnlijk nog nooit gehoord had.

Op moment van schrijven zijn opvolgmaatregelen van de onderscheiden clubs alsmede de NBA nog niet naar buiten gekomen. Wordt (waarschijnlijk) in deze kolommen vervolgd.