De Amerikaanse plaats San Diego is voor velen ‘bijna Mexico’. Even naar Tijuana rijden en dan daar de grens over. Let wel: de grensbewaking van Mexico naar de USA is één der strengste van beide landen. San Diego is een grote stad met een groot leger; lees marinemensen. Het heeft een uitgesproken buitenleven. Heeft iemand enig idee hoeveel mensen er wonen? Het antwoord is: bijna 1.4 miljoen bewoners. 60 procent daarvan is blank, 6 procent is Afrikaans-Amerikaans, 30 procent Mexicaans en 17 procent heeft een Aziatische achtergrond. Een ware ‘melting pot’ dus en een zeer levendige stad waar het vaak mooi weer is. We noemen dat weertype: mediterraans. Soms een buitje, veel zonneschijn, dus ook heel veel buitensport. Vele stranden, parken en, vergeet niet, de eerste stad ooit door Europeanen in Californië gesticht. De eerste Europeaan die er voet aan wal zette, was Juan Rodriguez Cabrillo. Hij claimde in 1542 de nederzetting voor zijn Spaanse koning.
‘That guy from somewhere in the Antilles’
Het is nu 2023 en Xander Bogaerts, geboren op Aruba en heeft een Arubaanse moeder en een Nederlandse vader, heeft voet gezet op de bodem van San Diego. Hij claimt daar de startende korte-stopplaats. Wellicht kan hij ook een der leidende persoonlijkheden van de nieuwe ploeg worden. Voordat het volk gewend was aan de X-man, had hij zijn homeruns al geslagen. De mensen wisten dat ‘that guy from somewhere in the Antilles’ (het stond er echt) voor serieus genomen diende te worden. Met het aantrekken van Bogaerts zette de San Diego Padres een volgende stap naar iets wat je voorzichtig een topteam mag of wellicht moet noemen.
Nederlandse honkbalvolgers
Nee, San Diego heeft bij ons Nederlandse honkbalvolgers, niet al te veel herinneringen opgeleverd. De organisatie werd in 1969 opgericht. Sindsdien werd het slechts tweemaal in de geschiedenis, die ruim vijftig jaar oud is, de beste van de National League (1984 en 1998), maar nog nooit werd de strijd om de World Series winnend afgesloten. En, heel belangrijk: San Diego en ons land hebben een tijdverschil van negen uur. Veel wedstrijden van de Padres hebben we in het verleden niet op de tv gezien, nietwaar? Ja, soms een zondagmiddagwedstrijd, als de ploeg in halve militaire uniformen speelde. Een goede gewoonte in Petco Park.
Wees eerlijk: noem, uit de losse pols, de ideale negen mannen die moeten gaan spelen voor de Padres. Hoe ver komt u? En wie is eigenlijk de manager van de ploeg? Inderdaad: opzoeken maar! Komt ie: Bob Melvin. Ooit speler bij zeven verschillende ploegen (niet bij de Padres) en manager bij Seattle, Arizona, Oakland en nu dus in San Diego. Juist: 61 jaar oud en gepokt en gemazeld. In 2001 World Series Champion. Waar? Bij de Diamondbacks als bench-coach. Als u dat nog wist, mag u doorgaan naar de volgende ronde van 69 crazy questions.
Het verwende publiek
Ik zal eerlijk zijn: ik kwam tot oufielder en showman Juan Soto, outfielder Fernando Tatis. Die laatste is nog dik twee maanden geschorst (anabole steroïden ). Yu Darvish (alleen die opmerkelijke naam al, voor een Japanse werper), de betrouwbare catcher Austin Nola, werper Blake Snell, werper Josh Hader en veteraan Manny Machado. Ik wist ook dat onze Koninkrijks-speler Jurickson Profar daar verleden jaar nog linksveld speelde en nu voor meer dollars richting Colorado was vertrokken. En nu dus: the X-man. Xander Bogaerts. Al dertig jaar oud, maar nog jong van geest en bepaald niet blasé of verwend. Bogaerts gaat bij de Padres dus korte stop spelen en men verwacht veel van zijn knuppel. Overigens heeft de ploeg twee of drie zeer capabele tweede honkmannen. De oplossing voor dat eventuele probleem is Jake Cronenworth. In het eerste weekend van de nieuw gestarte competitie liet Bogaerts het verwende thuispubliek bepaald niet enkele fraaie hits en homeruns zien. Hem werd in de plaatselijke pers al meteen goede kritieken voorgelegd. De eerste serie tegen de onvoorspelbare ploeg die de Colorado Rockies altijd is, werd een 2-2 stand. Er werd dus niet meteen een polonaise gelopen werd.
Excellerende indoor-sportteams
Omdat San Diego zo’n prettig klimaat heeft en er vele buitensporten plaatsvinden, is de lijst van eventueel excellerende indoor-sportteams opmerkelijk klein. Een korte rondgang? Behalve de Padres (de enige major sport in de stad) vinden we er:
de San Diego Wave, professionele vrouwen voetbalploeg;
de San Diego Loyal, een professionele mannen voetbalploeg. Eigenaar is ex-topper London Donovan;
de San Diego Seals uit de National Lacrosse League, niet beter dan een playoff-ploeg;
de San Diego Gulls, een American Hockey League team. In 2015 overgekomen uit Norfolk en sindsdien een soort Keuken Kampioen-ploeg;
de San Diego Legion, een ploeg uit de Major League Rugby. Een ploeg die nog wel wat publiek trekt. Rugby wordt ook heel veel gespeeld in de parken en op publieke sportvelden. Basketbal wellicht?
Ja, de collegeploeg van San Diego State speelde afgelopen maandag om de nationale NCAA-titel. Hetgeen een reuze verrassing was. Het werd een kansloze wedstrijd voor San Diego State tegen Connecticut, 76-59.
600.000 dollar per jaar
Waren er geen goede NBA-ploegen in de stad aan het werk? Nou nee. Het begon in 1972 toen de San Diego Coquistadores werden opgericht in de oude ABA. Eerst met Hall of Famer KC Jones als coach. En in 1973-74 met de gigant Wilt Chamberlain op de coachbank. Hij zou speler-coach worden, maar daar stak de eigenaar van de Los Angeles Lakers een juridisch stokje voor. Chamberlain werd door de rechter op zijn plaats gezet: alleen maar coachen. Hij ontving overigens daarvoor het voor die dagen smakelijke bedrag van 600.000 dollar voor een jaar.
Xander Bogaerts moet het nu met 25 miljoen per jaar doen, met de garantie dat hij nog tien jaar dat bedrag bijgeschreven krijgt. Totaal: 280 miljoen tot en met 2033. Die Coquistadores werden (uiteraard) opgedoekt, want geen toeschouwers, te weinig geld en te weinig prestaties. Oja, coach Chamberlain liet soms ook zijn assistent Stan Albeck op zijn plaats zitten als hijzelf andere (lees commercieel interessante) zaken te doen had. Zoals een handtekeningen-sessie in L.A. van zijn nieuwe boek, waar hij voorrang aan gaf.
Als de voortekenen niet bedriegen gaan ze dit seizoen in San Diego een sterk en goed seizoen meemaken van hun honkbalploeg. De eerste titel ooit in een grote Noord-Amerikaanse sport? Zou kunnen, maar de weg is lang en behoorlijk moeilijk. In San Diego zijn ze niet zo gewend aan de smaak van ‘sportief winnen’.