<
>

Mart Nooij: "Het voetbal in Afrika is echt een feest en dat vier ik nog steeds in mijn herinneringen"

Mart Nooij maakte in 2010 naam en faam door met Mozambique de Afrika Cup te bereiken. Een zeldzame prestatie, aangezien ze zich pas drie keer eerder kwalificeerden. Met de start in zicht, blikt Nooij terug op zijn unieke ervaring.

De 67-jarige coach woont inmiddels in Heemskerk, maar was daarvoor zeventien jaar actief in Afrika. Daar werkt hij onder andere in Burkina Faso, Egypte, Zuid-Afrika, Ethiopië, Tanzania en Mozambique. Met het laatstgenoemde land behaalt Nooij de grootste prestatie. “De vorige editie (2008, red.) haalden we het nét niet. De spelersgroep wilde toen dat ik zou blijven, want het voelde als een laatste kans om uit te komen op de Afrika Cup. Ze gingen er echt voor.” Twee jaar later slaagt de Nederlandse oefenmeester erin om tweede in de groep te worden en samen met Ivoorkust te kwalificeren voor het eindtoernooi in Angola. Botswana en Madagaskar blijven achter.

’Mislukking, of toch niet’

Het toernooi verloopt niet zoals gehoopt. Mozambique haalt met slechts één punt en wordt laatste in de poule. Hoewel het een sterke poule is, met onder andere toernooiwinnaar Egypte en halve finalist Nigeria, verwacht de voorzitter van de bond meer en ontslaat Nooij per direct.

Eenmaal terug aangekomen op het vliegveld in Maputo, wordt die beslissing toch teruggedraaid. “Bij aankomst terug in Mozambique, was de feestvreugde onbeschrijfelijk. Er was een soort van nationale volksloop naar het vliegveld, omdat ze zo trots waren op de prestaties van hun nationale elftal. Toen mocht ik ineens blijven.”

‘Voetballen onder hoge politieke druk’

De gepensioneerde hoofdcoach erkent dat het niet makkelijk is om een Afrikaans land te vertegenwoordigen op zo’n hoofdtoernooi. In 2010 krijgt de Nederlandse coach te maken met persoonlijke fouten van onder andere centrale verdediger Dario Khan, die in twee wedstrijden een eigen doelpunt maakt. Het is een gevolg van de immense druk, zegt Nooijer: “Het Afrikaanse voetbal gaat gebukt met gele- en rode kaarten, verdedigende fouten en eigen goals, omdat er veel politieke druk achter zit. Dat zie je terug op het veld.”

Wanneer een land niet naar behoren presteert, kan het zomaar zijn dat de selectie naar een strafkamp wordt gestuurd. “In het verleden gebeurde dat. Ik ben alleen nooit bang geweest dat ons dat zou overkomen. Ik ben überhaupt nooit bang geweest in Afrika. Als je kijkt naar het voetbal. Als je de spelersgroep bij elkaar weet te houden, dan is er een beleving van hier tot ginder. Het voetbal in Afrika is echt een feest en die vier ik nog steeds in mijn herinneringen.“