<
>

'Nieuwe' Braziliaanse reuzen gaan strijden om Copa Sudamericana

Pro Shots

Athletico Paranaense en Red Bull Bragantino zijn niet de teams waar meteen aan wordt gedacht als het om Braziliaanse voetbalclubs gaat. Santos, Flamengo of Palmeiras zijn de teams die meteen in de bovenkamer rondgaan, maar zij strijden niet om de Zuid-Amerikaanse versie van de Europa League. Die eer is zaterdagavond om 21:00 uur Nederlandse tijd voor de 'nieuwe' reuzen in het Braziliaans voetbal.

Van oudsher bestaat het Braziliaans voetbal uit twaalf gigantische clubs: vier uit de belangrijkste centra van Rio de Janeiro en São Paulo en twee uit Belo Horizonte en Porto Alegre. Maar de tijden veranderen. Er ontstaan ​​hiaten bij de traditieclubs en nieuwe krachten breken door. Drie van de twaalf teams zijn nu de 'superclubs' in het voetbalgekke Brazilië: aanstaand kampioen Atletico Mineiro plus Flamengo en Palmeiras. Laatstgenoemden strijden volgende week om de belangrijkste prijs van Zuid-Amerika: de Copa Libertadores.

Big 12
Anderen in de traditionele 'big 12' hebben het moeilijk gehad. Cruzeiro en Vasco da Gama zijn veroordeeld tot nog een jaar in de Serie B. Hun ruimte wordt ingenomen door clubs die druk bezig de meest opwindende hoofdstukken in hun clubgeschiedenis te schrijven.

Twee van hen strijden zaterdag in Uruguay om de Copa Sudamericana, CONMEBOL's equivalent van de UEFA's Europa League. Dat Athletico Paranaense en Red Bull Bragantino nog geen gigantische naam in het voetbal hebben, is ook te zien in de ticketverkoop. De Amsterdam-tribune van het Estadio Centenario blijft door het gebrek aan belangstelling en de hoge ticketprijzen leeg.

Om Athletico te beschrijven als een opkomende club gaat misschien wat ver. De waarheid is dat de club uit Zuidoost-Brazilië al meer dan 20 jaar in opkomst is. Sommige Brazilianen zien de club al als de dertiende reus. Athletico won de landstitel in 2001, bereikte vier jaar later de finale van de Libertadores en won de Sudamericana in 2018.

Energiedrankgigant
Red Bull Bragantino is daarentegen zeker een opkomende kracht. Vanuit Braganca Paulista, een stad in het noorden van de staat São Paulo werden ze - net als Athletico - in de jaren twintig gesticht. Bragantino beleefde ongeveer 30 jaar geleden enkele gloriedagen en eindigde als tweede in de competitie in 1991. Rond 2018 was de club ver teruggezakt in regionale anonimiteit en dus zag de energiedrankgigant een kans om ook in het voetbalgekke land een club over te nemen.

De teams hebben overeenkomsten, zeker. De paden die normale Braziliaanse teams bewandelen lijken niet altijd aan Bragantino en Athletico besteed. Athletico weigert bijvoorbeeld om met hun eerste team deel te nemen aan het lokale staatskampioenschap. Deze competities, die in de eerste maanden van het jaar worden gehouden, zijn een controversieel aspect van de Braziliaanse kalender en leggen de grote teams een overdaad aan 'zinloze' wedstrijden op. Athletico verwerpt het hele ding als oplichterij, gebruikt het om jongere spelers te ontwikkelen en om gas in de tank te sparen voor de serieuzere races.

Bragantino probeert ondertussen een rationeler en stabieler bedrijfsmodel te brengen in de turbulente wereld van het Braziliaanse voetbal. Het is veelzeggend dat Mauricio Barbieri, hun jonge coach, soms een team opstelt met de gemiddelde leeftijd van 21 jaar oud.

Verkochte sterspelers
Een ander gemeenschappelijk punt is het doel om, naast het winnen van titels, geld te verdienen met de transfers van spelers. In de loop van hun Sudamericana-campagne hebben beiden afscheid moeten nemen van een opkomende ster voor de Goddelijke Kanaries. Athletico zag vleugelspeler Vitinho naar Dynamo Kiev vertrekken, terwijl Bragantino spelmaker (en Olympisch gouden medaillewinnaar) Claudinho naar Zenit Sint-Petersburg zag gaan.

Qua speelstijl is er een significant verschil tussen beide ploegen. Athletico-coach Alberto Valentim, die pas onlangs is gearriveerd, heeft continuïteit gegeven aan een goed ingeburgerd spelmodel dat de afgelopen decennia typerend is voor een groot deel van het Braziliaanse voetbal: ver inzakken en middels de counter toeslaan. De basisformatie is 3-4-3, met Nikao en de Uruguayaan David Terans als snelle, slimme vleugelspelers die volop ruimte hebben om aansluiting te vinden bij de spits Renato Kayser. Belangrijkste steunpilaar achterin is aanvoerder Thiago Heleno, die in 2018 de titel pakte in de penaltyserie tegen het Colombiaanse Junior Barranquilla met een glorieuze winnende pingel.

Barcelona op het vinkentouw
Heleno zou niet passen bij Bragantino. Hun spelmodel is moderner. Centrale verdedigers Leo Ortiz en Fabricio Bruno zijn zeldzaam in het nationale Braziliaanse spel vanwege hun vermogen om in een hoge lijn te spelen. De vorm van Leo Ortiz was zo goed dat hij onlangs werd opgeroepen voor de Braziliaanse selectie voor de WK-kwalificatie. Bragantino laat middenvelder Bruno Praxedes vervolgens alle lijnen uitzetten. De belangrijkste speler voorin is de zeer getalenteerde vleugelspeler Artur, die zes doelpunten maakte in het toernooi en in verband wordt gebracht met interesse van Barcelona. Op de linkerflank ontwikkelt de jonge Argentijn Tomas Cuello zich goed, waardoor centrumspits Ytalo wordt voorzien van ballen voorin.

De Red Bull-club is de lichte favoriet voor de finale, ware het niet dat de prijzenkast van de club enkel gevuld is met tweederangs prijzen. Als nummer dertiende op de ranglijst is Athletico nog niet helemaal veilig, Bragantino staat vierde en lijkt ook zonder winst in de finale vrijwel zeker van deelname aan de Copa Libertadores volgend seizoen. Voor een club die nog geen drie jaar geleden in de tweede divisie zat, is dit een extreem snelle vooruitgang. Of ze voor het eerst sinds de rode stieren intrede hebben gedaan ook echt zilverwerk binnen gaan harken, zal moeten blijken.

De finale van de Copa Sudamericana is vanaf 21:00 uur te zien op ESPN 3.