<
>

Van Somers tot Labyad: zij zorgden voor Utrechtse successen in de Arena

ANP Foto

Het geluk is met een vergrootglas te zoeken, de laatste jaren voor FC Utrecht-fans in de Arena. Slechts één van de laatste tien bezoekjes aan Ajax leverde een zege op. Hoog tijd om de Utrechtse Arena-helden weer even af te stoffen. Deze vijf zorgden namelijk wél voor successen in het hol van de leeuw.

08-08-04: Hans Somers
Ajax – FC Utrecht 2-4
Hans Somers kwam in 2004 naar FC Utrecht. Een Belg, die een paar jaar bij Trabzonspor had gespeeld. Geen international, al maakte dat in die periode ook niet veel uit, gezien de deplorabele staat van het Belgische voetbal. Maar enfin. Somers dus. Hij mocht invallen in het duel om de Johan Cruyff Schaal. Zijn debuut, in de Arena. Toen de rossige middenvelder erin kwam, vijf minuten voor tijd, stond FC Utrecht met 2-1 achter. Zes minuten later was alles anders. Dankzij twee bevliegingen (lees: doelpunten) van Somers en eentje van Darl Douglas, nota bene een voormalig jeugdspeler van Ajax, ging de eerste seizoensprijs mee naar de Domstad. En Somers, die kon uiteraard niet meer stuk bij zijn fans.

29-01-2006: Adil Ramzi
Ajax – FC Utrecht 1-4
1-4. Snoeiharde cijfers. Het gebeurt zelden dat Ajax zo’n harde dreun om de oren krijgt. In januari 2006 gebeurde dat dus wel. En dat was met name te danken aan een magiër uit Marrakesh. Een heerlijke, verfijnde techneut, die multi-inzetbaar was als aanvallende middenvelder. Ze wisten precies wie ze in huis haalden. Adil Ramzi had immers al bij Willem II, PSV, FC Twente en AZ gespeeld. De bord-op-schoot-scouting wierp ditmaal z’n vruchten af. Als huurling van AZ speelde Ramzi vijftien duels voor FC Utrecht. Zeven keerde scoorde hij. Drie daarvan, zijn eerste drie, maakte hij op die bijzondere dag, in januari 2006.

03-10-2010: Ricky van Wolfswinkel
Ajax – FC Utrecht 1-2
Over publiekslievelingen gesproken. Alleen zijn voornaam zorgde natuurlijk al voor een aaibaarheidsgehalte van hier tot Tokio. Ricky van Wolfswinkel uit Woudenberg draaide als een tierelier in zijn tweede seizoen in de Domstad. Hij liep een-op-een in de eerste zeven competitieduels. En toen kwam er nog een daverend hoogtepunt aan. In een lunchwedstrijd waarin Ajax traditiegetrouw allesbehalve wakker was, schoot Van Wolfswinkel in het eerste kwartier twee pingels binnen. Het bleek het startsein van een bijzondere reeks, waarin Utrecht vier keer op rij van Ajax won.

05-02-2012: Édouard Duplan
Ajax – FC Utrecht 0-2
FC Utrecht groeide in het begin van het vorige decennium dus uit tot een angstgegner van Ajax. Als we een speler moeten kiezen die de verpersoonlijking is van die rol als plaaggeest, dan is het zonder meer Édouard Duplan. De Franse filosoof die Ajax tot waanzin dreef. Hij scoorde in de drie zeges die volgden op die 1-2 uit 2010. Zijn moment suprême – inderdaad bewust een Franse uitdrukking – beleefde hij in 2012, toen hij de enige twee goals maakte in de hoofdstad. Hij verdeelde ze keurig over beide helften. De Arena liet hij achter in stilte. Merci et au revoir.

15-11-2017: Zakaria Labyad
Ajax – FC Utrecht 1-2
De laatste keer dat FC Utrecht in Amsterdam won, is alweer bijna vier jaar geleden. Het gebeurde in een wedstrijd waarin Ajax veel meer kansen kreeg, maar door een vroege en een late goal toch met lege handen stond. Dat was voor een heel groot deel te danken aan Zakaria Labyad. Een kind van Utrecht. Een oud-speler van de illustere club Elinkwijk, die via een hele ingewikkelde omweg (Eindhoven – Lissabon – Arnhem – Londen) uiteindelijk toch in zijn geboortestad terechtkwam. Hij floreerde in de Arena, waar hij tegenwoordig onder contract staat. En nee, dat is geen toeval. Want zijn trainer van nu, juichte in 2017 met Labyad aan zijn zijde. Inderdaad, Erik ten Hag.