<
>

Dumfries nam geen saus bij de friet om prof te worden

Het is in de jeugd van BVV Barendrecht wanneer Denzel Dumfries wordt opgeroepen voor de nationale voetbalploeg van Aruba. Dumfries, centrale verdediger in de B-jeugd bij zijn nieuwe ploeg, gaat naar het eiland van zijn vader en speelt twee oefenduels. Maar om echt voor Aruba te spelen, weigert hij. Het Nederlands elftal is zijn doel. Alles daarvoor moet slechts diennen als een opstapje.

"Denzel is nooit de meest talentvolle geweest", zegt voormalig trainer Lesley Esajas. "Het veld is eigenlijk veel te klein voor hem. Als het 150 meter was geweest, zou dat beter voor hem zijn. Het is Denzel en hij wil gewoon gaan. Hij luistert en wil een wedstrijd winnen. Tegenwoordig zie je dat spelers een mooie actie wil maken, maar Denzel wil gewoon winnen."

Volwassen
Boezemvriend en fysiek begeleider Daniel Esajas kent de Rotterdammer ook al sinds dat hij van Smitshoek overstapte naar de andere club van Barendrecht. "Denzel deed er echt alles aan om te winnen. Een klein beetje valsspelen. Hij is eigenlijk niet echt veranderd behalve dat hij volwassen is geworden", zegt Daniel Esajas.

"Je moest geduld met Denzel hebben", zegt Lesley. "Het liefste wilde hij de corner nemen en hem zelf ook nog inkoppen. Destijds werd je daar als trainer helemaal gek van, maar achteraf is het dan wel weer grappig om het daarover te hebben. Vooral nu je ziet wat er van hem terecht is gekomen."

Vette hap
Ondanks dat het profvoetbal ver weg leek voor de jonge verdediger bleef de zoon van een Arubaanse vader en Surinaamse moeder geloven in het bestaan als prof. "Hij was daar heel duidelijk in en liet er veel voor", zegt Lesley. "Dan zat hij een salade te eten terwijl de rest aan de vet hap zat bijvoorbeeld. Van stappen moest hij ook niks hebben."

"Hij kwam vroeger wel eens patat bij ons eten", vult Daniel hem aan. "Maar dan wilde hij geen saus bij de friet, want dat was dan weer slecht voor hem. Wat dat betreft deed hij er alles voor om zijn dromen te verwezenlijken."