<
>

"Mario Götze, laat de wereld zien dat je beter bent dan Lionel Messi"

ANP Foto

“Laat de wereld zien dat je beter bent dan Messi”, waren de aanmoedigende woorden van Duitsland-bondscoach Joachim Löw toen Mario Götze zich voorbereidde op zijn historische invalbeurt in de WK-finale van 2014. Het bleek een zin die hem zijn hele carrière nog zou achtervolgen.

Kort na deze zin schoot Götze Duitsland naar de wereldtitel. Hij maakte zichzelf onsterfelijk. “Götze is een wonderjongen en een jongenswonder. Hij kan voorin op elke positie uit de voeten”, sprak Löw na afloop van de finale. De heldenrol zou weer een stap voorwaarts zijn in zijn opmerkelijke en uit het oog springende carrière.

We spoelen door naar 2020. Een tijd waarin Mario Götze in sommige uithoeken van de voetbalwereld is afgeschreven en wordt gezien als een speler waarvan zijn carrière als een nachtkaars uitgaat. Die kritiek deed hem voorheen veel, maar de Duitser realiseert zich nu dat hij alleen aan zijn eigen verwachtingen en eisen moet voldoen. En dat begint met de wederopbouw van zijn carrière, in het shirt van PSV in de Eredivisie.

Borussia Dortmund liet Götze in juni transfervrij vertrekken. In de zes jaar na zijn doelpunt in Brazilië spendeerde hij nog twee seizoenen bij Bayern München en keerde hij als verloren zoon terug in Dortmund, waar hij zijn vorm en fitheid zag wegebben. Maar vergeet niet: Mario Götze is nog altijd maar 28 jaar oud.

Nadat hij op 17-jarige leeftijd met veel tamtam zijn debuut maakte in het eerste van Borussia Dortmund, sleepte hij vijf Bundesliga-titels in de wacht, maakte hij een controversiële recordtransfer naar concurrent Bayern München en keerde hij vervolgens met de staart tussen zijn benen terug naar het Ruhrgebied in de hoop om weer in de armen van de kokende fans te worden gesloten. Maar wat volgde waren gezondheidsproblemen, blessures, de druk van de grote verwachtingen en het grote vergelijken met het verleden. En dus verliet Götze Dortmund afgelopen zomer transfervrij.

Lawaai volgt Götze, maar hij wil het juist uit de weg gaan. Hij hoopte op anonimiteit tijdens zijn bezoek aan Eindhoven voor de medische keuring bij PSV, maar een foto van zijn Mercedes die geparkeerd stond op de Vonderweg bij het Philips Stadion ging al snel viraal. Zijn naam maakt nog altijd indruk – ook in Nederland.

Maar hij is niet meer het 17-jarige toptalent, de onverschrokken speler die het spel als een poppenspeler in handen had en de rockster was in het kampioensteam van Jürgen Klopp bij Borussia Dortmund. “Ik zie het niet als de oude Mario Götze. Ik denk dat je verschillende fases in je carrière hebt. Je wordt ouder, je maakt veel dingen mee en de sleutel is om je de hele tijd op de juiste manier te ontwikkelen. Je moet niet proberen ‘de oude’ te zijn, want toen ik ‘de oude’ was, was ik nog steeds jong.”

Terwijl hij geniet van de stilte en privacy op De Herdgang, het trainingscomplex van PSV, is hij beter voorbereid om kritiek weg te wuiven waar hij eerder zo veel last van kon hebben. En stilletjes begint Götze weer van voetbal te houden. Én hij speelt goed. Maar verwacht niet dat hij aan alle gewaagde meestervoorspellingen gaat voldoen. Dit keer speelt Götze voetbal aan de hand van zijn eigen voorwaarden en verwachtingen en de enige kritiek waar hij zich zorgen om maakt, is die van zichzelf.

‘Götzinho’ en Reus: beter dan Xavi en Iniesta
Götze was de aorta van het Borussia Dortmund-hart dat in 2011 en 2012 de Bundesliga won: de publiekslieveling op de Gelbe Wand. In dat tweede seizoen was Götze in 44 wedstrijden betrokken bij 30 doelpunten. De grote Franz Beckenbauer zei zelfs dat het Dortmund-middenveld met Götze en Marco Reus beter was dan het duo Andres Iniesta en Xavi bij FC Barcelona. Het compliment der complimenten.

En dus kwam Bayern München. Götze, geboren in Beieren, verruilde Dortmund voor de recordkampioen voor 37 miljoen euro, een recordsom voor een Duitse speler. Het nieuws kwam 36 uur voor de halve finale van de Champions League tussen Dortmund en Real Madrid naar buiten en was een ware mokerslag voor Die Schwarzgelben. In Uli Hesse’s boek Building the Yellow Wall vergelijkt trainer Jürgen Klopp het horen van het nieuws zelfs met een hartaanval, terwijl directeur Michael Zorc ‘naar binnen kwam alsof er iemand was gestorven’. Hesse, de schrijver zelf, sprak van louter verliezers in de transfer, want ‘de transfer zou uiteindelijk een desastreuze keuze’ zijn voor Götze.

Goudhaantje
Götze had net zijn eerste seizoen in München erop zitten toen hij met Die Mannschaft afreisde naar Brazilië. Het winnen van het WK was op dat punt een logisch doel voor Götze en de Duitse nationale ploeg. Door een magisch optreden in een oefenduel met Brazilië in 2011 was de bijnaam ‘Götzinho’ door de Duitse pers al in beton gegoten.

Hij speelde een prima toernooi, zonder echt uit te blinken. Tot de finale.

Na het missen van de legendarische halve finale tegen Brazilië, die Duitsland met een vernietigende 7-1 won, moest Götze het in de finale tegen Argentinië doen met ‘slechts’ een invalbeurt. Na 88 minuten spelen kwam hij in het veld voor Miroslav Klose – met zestien doelpunten de topscorer aller tijden op het WK.

Het wordt een historische invalbeurt. Na 112 minuten spelen brengt André Schürrle de bal in het zestienmetergebied, Götze controleert de bal op zijn borst en in een vloeiende beweging volleert hij de bal met zijn linkervoet achter de Argentijnse keeper Sergio Romero. Het advies van Löw – waarvan hij later toegaf dat het tussen hen had moeten blijven – had geholpen. Op dat moment.

Maar dit historische moment betekende tegelijkertijd ook het einde van het eerste deel in de symfonie van Götze. Marcel Schmelzer, zijn ploeggenoot bij Dortmund, zei: “Ik kan me voorstellen dat hij ooit zal zeggen dat het beter zou zijn geweest om dat doelpunt niet te scoren.”

De ‘2014-Götze’ achtervolgde hem. De daaropvolgende twee seizoenen bij Bayern München deden Götze wegzakken: na elk matig optreden werd hij vergeleken met zijn oudere vorm of met de speler die Guardiola zo graag wilde zien bij Bayern, Neymar. Beckenbauer, die Götze in het verleden nog op handen droeg, zei dat hij nu ‘als een kind’ speelde. “Het is tijd om volwassen te worden. Hij heeft bij Dortmund laten zien wat hij kan en we weten nu dat hij een groot talent is. Maar er mist nog wel wat.”

Bayern-voorzitter Karl-Heinz Rummenigge is de oppeppende woorden van Löw aan het adres van Götze tijdens de WK-finale daarentegen nooit vergeten. “Zulke woorden, eenmaal openbaar gemaakt, zijn natuurlijk een ongelooflijk groot en vernietigend gewicht op zijn schouders.”

Stofwisselingsziekte
En dus keerde Götze in 2016 terug bij Borussia Dortmund. In het seizoen ervoor had hij 116 dagen geblesseerd langs het veld gestaan. Toen volgde zijn medische diagnose: een stofwisselingsziekte. En dat veroorzaakte vermoeidheid en spierzwakte. Hij was de rest van het seizoen uit de roulatie. Destijds zei hij dat hij te veel trainde om dit gevoel van vermoeidheid te bestrijden. Degenen die zijn toestand niet kenden, hadden kritiek op zijn fitnessniveaus.

“Het was niet mijn beste periode, maar wel een leerproces”, zegt Götze. “Toen ik 17 of 18 jaar was, ging ik niet alleswetend de Bundesliga in, dus je moet een paar dingen proberen en jezelf verbeteren. Soms moet je daarvoor een paar stappen achteruit en heb je ups en downs. Ik denk dat dit normaal is en een proces – nu ben ik blij met hoe het zich ontwikkelt voor mezelf.”

Het veelvoorkomende thema van Götze, zoals hij zichzelf en voetbal ziet, is het ontsnappen aan het stigma van verwachting en potentieel. Hij wil zijn carrière vanuit een 360-gradenperspectief bekijken in plaats van vanuit het verleden. "Als ik de achttienjarige Götze iets zou kunnen vertellen, zou het zijn om een beetje te ontspannen en het hele plaatje te zien. Ik heb vijftien jaar om me te ontwikkelen en te verbeteren en hoef dus niet te hard te gaan. Ik moet wat meer ontspannen.”

Terwijl hij terugkijkt op die betovering in zijn carrière, wordt Götze filosofisch. “Van buitenaf was er zeker veel media en druk, maar het enige dat telt, is mijn mening, mijn eigen mening en hoe ik mezelf en mijn ontwikkeling zie. Misschien leg ik mezelf te veel druk op en dat is het enige dat belangrijker is dan wat andere mensen verwachten of zeggen, want uiteindelijk draait het allemaal om jezelf en hoe je jezelf ziet."

Die door zichzelf veroorzaakte druk was te danken aan zijn eigen persoonlijke 'ambitie' en 'proberen mezelf elke dag en de hele tijd te ontwikkelen en te verbeteren'. Hij lacht op dit punt. Alsof het is om enige spanning te verlichten. Maar terwijl hij praat, is er een overweldigend gevoel van rust en het omarmen van de vreugde van het spelen bij PSV en het hervinden van die liefde voor voetbal.