<
>

De transformatie van de wingbacks bij Oranje

Pro Shots

De rol van de rechter- en linkervleugelverdediger bij het Nederlands elftal is een overbelichte positie dit WK. Waar Oranje nogal werd bekritiseerd vanwege het povere spel, werd met name met de vinger gewezen naar Denzel Dumfries en Daley Blind. Uitgerekend zij maken het verschil in de achtste finale tegen Amerika en zijn bij alle doelpunten betrokken.

De cijfers waren niet best, met name voor Denzel Dumfries. De rechtervleugelverdediger maakte (internationaal) naam op de voor hem ‘ideale positie’ positie. Met zijn loopvermogen, stootkracht en neusje voor de goal/assist maakte hij op het uitgestelde EK van 2020 twee doelpunten en was hij één keer aangever. Omdat Louis van Gaal nogal veel waarde hecht aan het 1-3-4-1-2-systeem kwam er wederom voor hem een plekje vrij, waar hij de volledige rechterkant kan bestrijken.

Tot vóór de wedstrijd tegen Team USA had de back van Internazionale nog niet zijn (top)vorm te pakken. Weliswaar zijn er slechts twee spelers die vaker de bal aanraakte in de vijandelijke zestienmeter (8 keer) dan hij, maar daar bleef het bij. De oud-PSV’er was verreweg degene met het meeste balverlies aan Nederlandse zijde. Sterker nog, slechts zes spelers op dit WK verloren vaker de bal dan Dumfries (60). Ook creëerde de rechter wingback nog geen enkele kans voor een teamgenoot.

Ook Daley Blind kon rekenen op een hoop kritiek. Heel veel ‘bondscoaches’ in ons land riepen om Tyrell Malacia, met name omdat de linksback van Manchester United verdedigend een stuk overtuigender is en op snelheid een hoop goed kan maken. Desondanks hield de bondscoach vast aan Blind, die degene was met de meeste passes in het aanvallende derde deel, al leverde dat ‘slechts’ één kans op. Aanvallend gezien waren er acht spelers die vaker de bal in het strafschopgebied van de tegenstander aanraakten.

Dat de voetbalwereld een opportunistische wereld is, werd in de achtste finale bewezen. Hoewel de linksback van Ajax zeer zwak aan de wedstrijd begon, herpakte hij zich naar mate de wedstrijd vorderde. Een aanval- die van de eerste pass van Virgil van Dijk tot aan dat de bal tegen de touwen ging- exact één minuut duurde, brak de wedstrijd open. Maar liefst twintig passes gingen vooraf aan het doelpunt van Memphis. Dat is het hoogste aantal passes voorafgaand aan een doelpunt sinds dat Opta het WK volledig analyseert (1966). Dumfries schudde bij die goal de schroom van zich af. Het was zijn eerste assist en tevens gecreëerde kans.

Het is overigens niet het doelpunt met de meeste passes voorafgaand aan een goal op dit WK. Die eer ligt momenteel bij Jack Grealish, die tegen Iran de 6-1 maakte. Ook Ajacied Mohammed Kudus (tegen Zuid-Korea), Marco Asensio (tegen Costa Rica), Julián Álvarez (tegen Polen) en Álvaro Morata (ook tegen Costa Rica) stonden aan het einde van een nóg langere aanval.

Het zag er in de eerste helft niet direct naar uit dat Nederland nóg een keer zou gaan scoren. Toch deden ze dat wel. Wederom was daar Dumfries, die met een fantastische terugtrekbal vanaf de zijkant de volledig vrijstaande collega-wingback op de penaltystip bereikte. Blind maakte daarmee zijn tweede interlandtreffer in 98 caps. Die goal maakt hem de op één na oudste doelpuntenmaker voor Nederland op een WK ooit. Alleen Giovanni van Bronckhorst maakte op latere leeftijd (35 jaar en 151 dagen) een goal op een mondiaal toernooi dan hij (32 jaar en 269 dagen).

Ook een mijlpaal voor de aangever. Hij is namelijk de eerste Nederlander met twee assists in een WK-duel sinds 2014. Hoe kan het ook anders? Die mijlpaal neemt Dumfries over van Blind, die dat in de legendarische 1-5 overwinning tegen Spanje deed. Zijn tweede assist zorgde ook voor een unicum. De Rotterdammer is nu namelijk de eerste speler ooit die namens Oranje twee assists geeft in de eerste helft van een mondiaal toernooi.

In de tweede helft was het nogmaals genieten van de Dumfries-Blind-combinatie. Dit keer waren de rollen omgedraaid. Blind gaf de bal voor en de ‘Man of the Match’ schoot hem keurig binnen. Het kan geen toeval zijn dat uitgerekend zij elkaar makkelijk konden vinden in de vijandelijke zestienmeter. Beide backs kwamen tot drie balcontacten in het penaltygebied, wat het op één na hoogste aantal is van alle Oranje Leeuwen afgelopen wedstrijd. Alleen spits Memphis raakte de bal daar vaker aan (5). En ook over de hele wedstrijd raakten alleen de twee startende spitsen het leer vaker aan in het aanvallende derde deel dan de vleugelverdedigers.

Verdedigend gezien drukt Blind ook de kritiek de kop in. Met acht balveroveringen heeft hij, net als Timber en De Jong het hoogste aantal balveroveringen tegen de Verenigde Staten. Dumfries pakte vijf keer de bal af. Toch moet er een kritische noot worden geplaatst bij het nagenoeg ‘perfecte’ optreden van de 26-jarige rechtsback. Dumfries verloor 32 keer de bal, wat het vaakst is van iedereen op het veld. Het is bijvoorbeeld negentien keer vaker dan de op één na slordigste Nederlander (Gakpo; 13 keer balverlies).

Net als in de eerste 45 minuten zijn over de gehele wedstrijd gezien de belangrijkste aanvallende data in het voordeel van de Amerikanen. Toch is de belangrijkste statistiek in het voetbal in het voordeel van Van Gaals-formatie. Door de overwinning is Daley Blind de vijfde speler in de WK-historie die vaker dan tien keer in actie kwam op het WK maar nooit verloor (inclusief verlenging, 11 duels: 8x winst, 3x gelijk). Het is ook de twintigste keer op rij dat ‘we’ ongeslagen zijn tegen een niet-Europese tegenstander op het WK- als de verloren penaltyreeksen tegen Argentinië (‘14) en Brazilië (1998) als gelijke spelen tellen.

Over zes dagen wacht voor Oranje om 20:00 uur de kwartfinalewedstrijd tegen Argentinië.