<
>

Dit is wat Nederland kan verwachten van Amerika

Pro Shots

Rennen, vliegen, gestructureerd verdedigen en loeren op een snelle counter. Dat is wat ‘we’ mogen verwachten van de Verenigde Staten. Nederland strijdt met de ploeg van Gregg Berhalter om een ticket voor de kwartfinale. Hoewel de VS in drie groepsfaseduels pas twee keer scoorde, kreeg het ook maar één tegendoelpunt. Een analyse van de volgende tegenstander van Oranje op dit WK.

De Verenigde Staten kwalificeerden zich eind maart voor de achtste keer voor een wereldkampioenschap. Met drie punten minder dan Mexico en Canada pakten ze de derde plek in de CONCACAF WK-kwalificatiepoule. Een positief verschil in doelsaldo zorgde ervoor dat Costa Rica- dat ook 25 punten uit veertien wedstrijden haalde- onder hen bleef en zich via de play-offs moest kwalificeren. Dat betekende dat ze, na één editie afwezigheid, een rentree maken op het allerhoogste podium.

Onder bondscoach Gregg Berhalter gaat het crescendo. In zestig duels onder zijn leiding verloren ze slechts tien keer (37x winst en 13x gelijk). Op de wedstrijddag zelf is hij exact vier jaar en één dag werkzaam als eindverantwoordelijke van Team USA. Daarin won hij twee prijzen, namelijk de CONCACAF Nations League (19/20) en Gold Cup (20/21).

Dit WK laat hij zijn formatie aantreden in een 1-4-3-3 met de punt naar achteren. Hoewel de 49-jarige oud-speler van onder andere FC Zwolle, Sparta en SC Cambuur uitgaat van aanvallende en zeer energieke elementen, vlot het nog niet zo bij het maken van doelpunten. In de groepsfase vonden de Amerikanen ‘slechts’ twee keer het net. In de eerste groepsfasewedstrijd tegen Wales was één doelpunt voldoende voor een punt, terwijl dat tegen Iran drie punten én een ticket naar de achtste finale opleverde. Deze eeuw lukte het slechts vijf andere landen om met twee doelpunten de volgende ronde te halen.

Het succes van deze ploeg zit hem voornamelijk achterin (en fysiek/conditioneel). Het staat goed bij de bondscoach, die zelf centraal achterin speelde. In vergelijking met vorige deelnames houden ze de poorten veel beter gesloten en krijgen ze aanzienlijk minder tegentreffers en schoten (op doel) tegen. De enige tegentreffer kwam vanaf de penaltystip van de voet van Gareth Bale. Dat schot was Arsenal-doelman Matt Turner dus te machtig, maar in de andere twee wedstrijden hield hij tweemaal zijn doel schoon. Voor hem staat de 35-jarige routinier Tim Ream van Fulham FC, die de onbetwiste leider is achterin en de organisatie neerzet en bewaakt.

Op de backposities staan oud-Ajacied Sergiño Dest en Fulham-speler Antonee Robinson, die inmiddels bij Internazionale op de radar staat. Beide backs zijn aanvallend ingesteld en staan hoog in het lijstje van kansen die ze hun teamgenoten geboden hebben. Om de restverdediging in tact te houden is de verdedigende middenvelder van Leeds United, die tevens aanvoerder van dit team is, cruciaal. Tyler Adams is het cement tussen de stenen bij de Amerikanen en ontzettend belangrijk in het verdedigende deel. In vrijwel alle ‘fysieke’ lijstjes is de Amerikaan hoog te vinden dit toernooi.

In vergelijking met zijn landgenoten heeft de 23-jarige controleur verreweg de meeste ingezette tackles. Tien stuks, waarvan er negen succesvol waren. Robinson (3/3), Ream, Brenden Aaronsson en Shaq Moore (allen 2/2) hebben een hoger percentage geslaagde tackles, al tackelden zij veel minder. Ook qua balveroveringen is er geen teamgenoot die tot zo’n hoog aantal kwam. Wederom is de linksback degene die het dichtst in de buurt komt met één verovering minder. Verder is er geen enkele speler bij de VS die zo veel duels aanging als de captain (30). Daarvan won hij er negentien. Alleen middenvelder Kellyn Acosta, die pas 43 minuten in actie kwam, heeft een hoger percentage (vier van de vijf duels gewonnen).

Van het ‘cement tussen de stenen’ naar de ‘verbinder’. Yunus Musah, die afgelopen dinsdag twintig jaar werd. De box-to-box-middenvelder van Valencia CF zorgt ervoor dat de aanvallers van Berhalter in stelling worden gebracht. Hij is overal en onvermoeibaar. Niet direct als aangever of als creatieveling, maar als vooral als passer. Ten opzichte van zijn teamgenoten is het grote talent degene met de meeste aangekomen passes en ook in het aanvallende derde deel is hij zeer aanwezig. Alleen Weston McKennie (45) en Christian Pulisic (47) verzonden vaker een pass in/rondom het vijandelijke strafschopgebied.

Nu de naam is gevallen, kan je niet om dé spelmaker van Team USA heen. Pulisic (Chelsea) is, samen met McKennie (Juventus), Turner (Arsenal), Giovanni Reyna (Borussia Dortmund) en Dest (AC Milan), de enige die in de absolute top speelt. Het overgrote deel speelt wel in Europese topcompetities, maar niet bij toppclubs. Aanvallend gezien zijn de Amerikanen zeer afhankelijk van hun sterspeler. In alle aanvallende data staat de 24-jarige vleugelaanvaller bovenaan, al moet hij soms die positie delen met een teamgenoot (bij goals, assists en schoten op doel).

Amerika schoot in drie wedstrijden pas zeven keer op doel (28 pogingen). Daarvan nam Pulisic er twee voor zijn rekening (6 pogingen). Als hij zelf geen eindstation is, dan blijft de spelmaker betrokken bij het gevaar. Met vijf gecreëerde kansen (één assist) staat Pulisic bovenaan dat lijstje. Alleen Timothy Weah, zoon van de Liberiaanse voetballegende George, komt daarbij in de buurt (4). Verder is er ook niemand die zoveel voorzetten gaf (23) als hij. Dit WK is de absolute vedette van dit elftal bij beide doelpunten betrokken (1 doelpunt, 1 assist).

De Amerikaanse bondscoach heeft de beschikking over snelle, energieke en ultra-fitte spelersgroep. Hij wil met zijn ploeg gevaar stichten door diepte te zoeken met snelle loopacties achter de verdediging. Het afgekeurde doelpunt van Weah is daar een goed voorbeeld van. Als rechtsbuiten maakt de aanvaller van OSC Lille een loopactie schuin achter de laatste lijn van de Iraniërs. Met een slimme voetbeweging met de punt van de schoen maakte hij een doelpunt, maar helaas voor hem was zijn knie net iets achter de laatste man en stak de grensrechter terecht een stokje voor zijn tweede doelpunt op dit WK.

De Verenigde Staten is ietwat onervaren. Ze hebben de op één na jongste selectie (25,2 jaar, alleen Ghana nóg jonger met 24,8) van dit wereldkampioenschap. Nederland is met hun speelstijl meer gebaat bij het spelen tegen een kwalitatief betere tegenstander, maar daarmee mag Amerika niet uitgevlakt worden. Het is een serieuze counterploeg waar Oranje enorm voor op zijn hoede moet zijn. Verdedigend staat het sterk bij Berhalters ploeg. Aanvallend gezien zit momenteel de achilleshiel, alleen hebben ze spelers die weinig kansen nodig hebben om toe te slaan. Ze zullen loeren op slordigheden in de opbouw, daar waar Nederland op dit moment tot nu toe nog niet overtuigend in is gebleken.