<
>

Mart's Madness: Favoriete club...of?

Dennis Schröder in actie tegen Orlando Magic. Een speler om dit NBA-seizoen in de gaten te houden. Pro Shots

Of, waai je met alle winden mee, zoals velen doen. Het volgen van kampioensploegen is een makkie, nietwaar? Maar consequent en om ware redenen achter een team of een club gaan staan…is dat een ieder gegeven? Nu in Nederland zeggen dat je Ajax-fan bent, lijkt me te makkelijk.

Laten we ons nu beperken tot de vier Noord-Amerikaanse sporten: basketbal, honkbal, football en hockey. Ja, ik heb vaste favorieten, de meeste al sinds jaar en dag en ik ben heel eerlijk: ik wissel niet om de drie jaar, hoewel ik de Toronto Blue Jays dit seizoen een beetje kwijt aan het raken was nadat ik in de beginjaren negentig een echte fan was geworden en ook een aantal maal in Toronto ben gaan kijken en thuis nog wel eens in een Blue Jays T-shirt sliep. Mooi blauw overigens en als het Toronto betreft: mocht je daar ooit een paar dagen heen kunnen gaan en er de Jays, de Raptors en de Leafs kunnen zien…doen. Goed gaan eten, Canadese muziek inkopen en naar het kerkje van de Holy Trinity gaan en naar de stilte luisteren…o zo wonderlijk mooi. Om nooit te vergeten. Ja, ik zou in Toronto kunnen wonen.

De Jays dus, de Canadese ploeg in de MLB. Dit jaar kwamen ze anderhalve winstwedstrijd tekort om tot in de play-offs te komen. Dat deed een beetje pijn, want sinds de jaren negentig zeg ik dat ik een echte “fan” ben, hetgeen ook zo is.

In die jaren reisde ik met mijn zoon naar Toronto, keken we in het stadion onze ogen uit, kochten shirts, kaartjes van de topspelers, foto’s met handtekening en verbonden vader en zoon zich met de Jays. Totdat Tjerk, de gek, zich, omdat hij zoveel Yankees wedstrijden op Pontel-video zag, ineens laf overstapte naar The Bronx. Ik hield vast aan Toronto, ook vanwege mijn voorkeur voor Canada boven de USA, maar…maar, ik neigde ook naar het sympathiek vinden van de Boston Red Sox. Eigenlijk zou je ook kunnen zeggen dat ik koos voor een ploeg die tegen die kolere Yankees op kon spelen, niet om junior te pesten, maar om tegenwicht te geven tegen die makkelijke vorm van een favoriet te kiezen…allright, I’ll take the fucking Yankees…

Op enig moment maakte ik de switch en die had weer te maken met een aantal elkaar opvolgende bezoeken aan Boston, samen met mijn vrouw. Geweldige stad, hardwerkende mensen, niet te veel poeha en een honkbalstadion waar je stapel verliefd op kunt worden en dat werd ik. Ga ooit naar Fenway Park en je bent verkocht. The Green Monster doet je duizelen…dat iemand daar de bal overheen kan slaan…hemelse goedheid. Ik herinner me een wedstrijd (in de tamelijke kou) van Boston tegen ik denk Kansas City. Waar in Nederland supporters van de twee elkaar bekampende ploegen uit elkaar gehouden worden, zaten er in “ons” vak twee uiterst vriendelijke mensen die fans waren van de Royals. Ze droeg grote KC-truien, riepen soms iets en hadden, net zoals alle anderen, een leuke avond. Op enig moment gingen mijn buren iets te drinken halen. Hij vroeg aan de KC-fan wat hij en zijn vrouw graag wilden drinken. Koffie was het antwoord en vijf minuten later werden twee dampende kopjes gebracht: van een Boston-fan aan een KC-fan. Mijn vrouw en ik zaten erbij en keken er met grote ogen naar.

Later ging de mannelijke KC-fan even weg en kwam met pretzels voor iedereen in de buurt terug. Samen zongen we, achterin de loei-spannende wedstijd, “Sweet Carolina”, het lijflied van Neil Diamond en na afloop van de wedstrijd (de Sox wonnen) vloog een jonge vent om mijn nek en riep in het Nederlands: ”Jeetje Mart wat geweldig dat ik je hier zie…go Red Sox go!” en hij rende joelend verder. Red Sox dus. Ook vanwege Xander, maar dat is logisch, zou J.C. zeggen.

Football anybody? Een tijdje was het de Chicago Bears voor me. Omdat ik in een hotel sliep waarnaast het restaurant van Mike Ditka (de coach van de Bears) gevestigd was en ik daar, op een goede avond, een leuk tafeltje toewezen kreeg. De Bears hadden toen nog een goede ploeg met Ditka dus als hardliner-coach en mannen als The Fridge, Mike Singletary en die volkomen lijpe quarterback die ooit zijn blote kont toonde aan een over vliegende helikopter met cameraman aan boord: Jim McMahon. De Bears waren stoer en onaangepast en speelden goed verdedigend football. Geen sissy football zoals west-coast teams, hoewel ik ook wel weer fan van de quarterback van Seattle was. Russell Wilson was, gedurende jaren, een held voor me, ook al zag ik (vanwege de late aanvang van west-coast-wedstrijden), soms in weken geen acties van hem. Waarom ik ook maf van die gozer was? Vanwege een geweldige song van de Amerikaanse band Phish. Als je ooit Phish kan zien en horen..als je hun show meemaakt (ga naar YouTube en geniet je zaligheid uit je lijf, het is fabelachtig) dan weet je wat ik bedoel. De leider van de band, Trey Anastasio, een genie, slaat tijdens concerten twee tonen uit zijn gitaar en in welke zaal dan ook ontploft de menigte en begint men “Wilson, Wilson” te scanderen. De volgende minuten zijn geweldig. Een intellectuele band uit Vermont, heeft een song gemaakt voor de quarterback van de Seahawks…het is om te janken zo mooi.

Hockey? Het is makkelijk je te scharen achter de kampioenen. Pittsburgh speelt zo erg en echt “arbeidershockey” en dat is niet leuk, maar Sidney Crosby is wel heel erg goed. Toch kijk ik altijd als eerste naar wat de `Vancouver Canucks hebben gedaan. Er was een tijd dat ze echt goed speelden, maar dat is al lang geleden. Ook was ik wel half-fan van de Rangers-met-Wayne Gretzky en had ik de pest aan Washington en die megalomane Russische topscorer Alex Ovechkin. Ik stijger over het algemeen als ik Russische sterren op Canadees ijs zie, waarom weet ik niet. Zakkenvullers. Dat is waarschijnlijk een erfenis van Lake Placid 1980 toen Miracle on Ice plaatsvond en ik daar doodnuchter bij zat te kijken met Olympisch kampioen Eric Heiden naast me. We hadden beiden geen kaartje, maar we zaten er wel…ik denk dat het met de stature van Heiden te maken had…Of? Ook heb ik wel twee jaar Calgary gevolgd omdat ik daar in één week drie maal in de zaal zat en ik Theo Fleury een geweldenaar vond, maar ik was niet consistent in mijn aanmoedigingen, herinner ik me. Ik kan me nog herinneren dat Fleury op enig moment in Belfast (Noord Ierland) ging spelen en dat was me net te veel. Fleury overigens was een der grootste zuipers van de NHL; hij dronk letterlijk iedereen onder tafel. Als je ooit een “waar” verhaal over de NHL wilt lezen, moet je “Playing with fire” lezen. Daar wordt een mens heel stil van. Dat is ook sport. In dat boek vertelt hij dat hij zelfs door een bekende coach uit de hockeywereld seksueel misbruikt is….Frisse morgen!

Dus? Voor dit seizoen nog geen echte favoriet…nog even de boel aankijken, mag dat?

De NBA dan? Voor dit seizoen de Celtics en dat is langzaamaan gegroeid. Ik heb weinig met LeBron James-teams, helemaal niet in de formatie waarin ze nu spelen. Ik ben een coach Popovich-fan en ik heb een zwak voor Kevin Love en zijn inzet. Ik haat blingbling jongens (sorry) en vind dat Toronto een non-team heeft overgehouden van wat ooit een echt team voor een groot aantal jaren was. Dus? Boston in het oosten en de Suns in het westen, hoewel daar nog geen cohesie bestaat. CP3 is leuk om naar te kijken, maar ik zie hem “uitrusten” in wedstrijden. Dat kan ook niet anders. Leeftijd. Overigens is het nu heel erg “in” als je voor de Chicago Bulls bent. Nieuwe opstelling, fris spel, rennen en vliegen en goed schieten…daar zit wat in. Ploegen waar ik niets in zie? Orlando, Houston, OKC, Pistons, Charlotte, New Orleans...en ik snap niets van Philadelphia, Minnesota en New York. Hoewel, de Knicks gaan ver komen, let maar op.

O.k. Boston dan maar. Daar ben ik ook een paar maal geweest en ik heb nooit zoveel witte mensen bij elkaar gezien die zoveel lawaai maakten om een tegenstander-speler (Kobe Bryant in dat geval) kapot te krijgen als toen. Kobe veegde zijn achterste af met al dat raciale vergif en gooide er 47 punten in en vroeg of het zo goed was. Boston heeft de juiste aankoop gedaan door die kleine Duitser Dennis Schröder aan te trekken. En Jason Tatum wordt een hele grote meneer en kan “at will” scoren. En een mens zou willen dat iedereen kan verdedigen zoals Marcus Smart dat kan. Zo hoort het. En neem, ik slaap niet in het groen, maar heb wel mijn voorkeuren, zoals ieder in sport geïnteresseerd mens.

Mart Smeets schrijft wekelijks een column op ESPN. Lees ook zijn vorige column over de leeftijdsgrens in de NBA.

Op ESPN zie je vannacht vanaf 1.30 uur Game 1 in de World Series tussen Houston Astros en Atlanta Braves.