<
>

Mart's Madness: Hoe de NBA-wereld naar het EK keek

Pro Shots

Het was voor vele basketbal-journalisten in de USA een uitgemaakte zaak: bij de werkelijk lange reeks aan wedstrijden in wel vier verschillende landen in Europa zou tenslotte een NBA-grootheid met de winnende bokaal in handen staan. Dat kon niet anders.

Amerikaanse insiders hielden het op een spannend eindduel tussen Griekenland (lees Giannis Antetokounmpo) en dan wel Servië met de NBA-MVP Nikola Jokic aan het roer en de mogelijkheid werd open gehouden dat Slovenië met Luka Doncic weer kon gaan toveren. In ieder geval zou de finale twee van deze ploegen herbergen. Althans volgens die insiders.

Dat er ook nog ploegen speelden met spelers als Domantas Sabonis en Jonas Valanciunas (Litouwen) en Jusuf Nurkic (Portland in de USA en Bosnië en Herzegovina op het EK) werd als een bijna te verwaarlozen feit divers gezien. En mochten de Spaanse broers Hernangómez, Willy van de Pelicans en Juancho van de Nuggets, nog een kansje maken? Beiden speelden te zelden voor hun resp. NBA-ploegen om hier mooi weer te kunnen spelen en dat gold eveneens voor de Fransen Evan Fournier (Knicks), Rudy Gobert (Minnesota) en Timothy Luwawu-Cabarrot (Atlanta). Laatstgenoemde speelde nauwelijks in dikke minuten en liep er met een chagrijnige kop bij. Was hij daarom NBA-speler? Om hier te zitten.

Kenners weten inmiddels dat Spanje Europees kampioen werd door in de eerste helft van de finale tegen Frankrijk stevig uit te halen en meteen een voorsprong van 20 punten te nemen. Dat de Fransen, geleid door solist Fournier nog geheel terug in de wedstrijd kwamen, was een wonder. Twee stevige open lay-ups van de Amerikaanse Spanjaard Lorenzo Brown deden de wedstrijd op slot, Frankrijk ging balverlies “verzamelen” en Rudy Fernandez (vroeger Portland en Denver, thans Real Madrid en al 37 jaar jong) noemde de Spaanse zege de mooiste die hij in zijn lange loopbaan had meegemaakt.

Amerikaanse Spanjaard Lorenzo Brown…pardon? Ja, omdat Ricky Rubio afwezig was wegens een nog steeds slepende blessure hadden de Spanjaarden behoefte aan een snelle, goed schietende guard. Die vonden ze niet in eigen land. Dus?

Dat werd dus deze Brown die nog nooit in Spanje speelde (maar wel in China, Turkije, Rusland, en steeds kort bij de 76-ers, Grand Rapids Drive, Timberwolves, Raptors, Rode Ster Belgrado en komend seizoen bij Maccabi Tel Aviv), die geen Spaans sprak, die de meesten van zijn medespelers in juli, op trainingskamp, voor het eerst had ontmoet en die…een geweldig leuke, vindingrijke spelmaker was die kon schieten en die volgens velen de MVP van het toernooi had moeten worden. Een uitgenaste journey-player dus.

Na vijftien clubs als broodheer te hebben gehad, verdiende hij nu van de Spaanse staat, want voor dat soort zaken maken ze in Spanje nooit veel problemen. Negentien jaar de wereld afgestruind en voor allerlei coaches en gekken gespeeld, maar dit kampioenschap, in het shirtje van Spanje, kon er ook nog wel bij. Dat hij zijn Amerikaanse paspoort had moeten opgeven, zag hij niet als een ernstig verlies. Als de betalingen maar op tijd kwamen…

De Amerikaanse vakbroeders hadden in het geheel geen oog voor deze prettig sociaal spelende Brown. Voor het Politbureau van de NBA zouden de grote kanonnen, de laatste twee MVP’s van de competitie, Antetokounmpo en Jokic hun ploegen voorgaan in de lange reis (acht wedstrijden) op weg naar de finale. Dat was voor hen logische kost. Het werd dus, volkomen logisch voor Europese volgers, gewoon Spanje.

Die ploeg won dus na een zeer sterk gespeelde eerste helft waarin de Fransen naar vorm liepen te zoeken…ondanks hun NBA-spelers. Was Gobert in orde? Ook voor Frankrijk speelde hij vaak ver van de ring vandaan, schoot hij zijn vrije worpen maar matig en bleek hij niet in staat de Fransen werkelijk te leiden. Dat Fournier toen maar solo ging spelen, viel te verwachten. Dat hij de wedstrijd niet naar zijn hand kon zetten eveneens.

Maar nu de vraag waarom wisten de NBA beat-writers zo zeker dat Giannis of Jokic ging winnen en hoopten ze op een wederopstanding van Doncic (een beetje geholpen door Cancar en Goran Dragic). Ze vergaten de Spanjaarden, de Fransen, de Duitsers (met een uitstekende Schröder, die tijdens het EK tekende voor de Lakers en direct ging bellen met LeBron James). De grote sterren gingen via de achterdeur Berlijn uit.

O ja, ook wel weer opvallend. Omdat de finaleronde van het EK in Duitsland (zelfs met de Duitsers beter dan ooit) veel te weinig mensen trok, liet men vlak voor de finale doorschemeren dat de kans groot was dat LeBron James in hoogsteigen persoon naar Berlijn zou komen. Niet dus. Vals gerucht. Weinig publiek? Welzeker, de Duitsers kwamen wel een beetje naar hun eigen ploeg kijken, maar andere wedstrijden in de finale ronde werden voor 6000 mensen gespeeld…juist, zeer tegenvallend in de Mercedes-Benz Arena (capaciteit ruim 14.300) waar tijdens de finaledagen kaartjes tegen sterk gereduceerde prijzen werden aangeboden.

Het werd voor de Orange Lions een toernooi om heel snel te vergeten. De Amerikaanse waarzeggers zaten er flink naast en de Spanjaarden deden wat ze altijd tijdens grote toernooien doen: goed en verzorgd basketbal spelen. Vele NBA-jongens waren voor de finale gespeeld werd al weer op weg naar hun NBA-ploeg. Op voor hen vreemde bodem dus. Amerikaanse bodem, waar de journalisten weer eens leerden dat hun kijk op het Europese basketbal even wat uit het lood kwam te hangen.

Nog een opmerkelijk facet: Willy Hernangómez speelde met de naam van zijn moeder (Geuer) op zijn rug en broer Juancho had de naam van zijn vader, Hernangómez op zijn uniform staan.