<
>

Mart's Madness: Het pakkende verhaal achter Green Bay Packers

Green Bay Packers Pro Shots

Op een heel speciale manier kwam ik in aanraking met de NFL-ploeg Green Bay Packers. Ik wist van hun bestaan, volgde na ieder weekend wel de NFL-uitslagen en standen, maar ik had me te weinig afgevraagd wat een grote NFL-ploeg daar hoog in Wisconsin eigenlijk deed?

Ik wist wel dat Milwaukee Bucks (afgelopen seizoen NBA-winnaar na een lange droge periode na de titel in 1971) in de NBA zo ongeveer de kleinste commerciële markt bedienden van alle 30 teams. M.a.w. je economische achterland was niet zo groot bij de Bucks waar het (uiteraard) in New York, Miami, Chicago en Los Angeles veel groter en dus interessanter voor adverteerders rond televisie-uitzendingen was/is. N.B. OKC, Sacramento en Utah zijn andere "kleinere markten" in de USA voor de NBA-ploegen, voor het geval U zich dat afvraagt. Hoe kon het dan dat een plaatsje als Green Bay, zo’n kleine twee uur rijden ten noorden van Milwaukee, zo populair was in de football-wereld en dat de ploeg die daar, vlakbij de boorden van Lake Michigan, speelde altijd, ja ALTIJD een uitverkocht huis kende.

Er was schaatsen in Milwaukee, dat was de reden dat ik daar een weekje verbleef, ook met het oog op te maken filmpjes (Marianne Timmer, Sven Kramer, Havard Bøkko, herinner ik me nog). Op enig moment vroeg een Amerikaanse collega of ik weleens een American Football wedstrijd had meegemaakt. Ik knikte, maar vroeg ook: "Why?". Hij vertelde me dat hij vier kaartjes had voor een wedstrijd van de Green Bay Packers en hij nodigde me uit op zondag naar Green Bay te karren en daar dan te eten en de wedstrijd te zien. Hij zei erbij dat het zelden of nooit voorkwam dat er "vrije" kaartjes in omloop waren, maar deze waren via zijn televisiestation verkregen en op een of andere manier had hij ze in handen gekregen en mocht hij ermee doen wat hij wilde. Ik was enthousiast en we maakten een afspraak; eerst moest ik op zaterdag voldoende materiaal van het schaatsen maken (iedereen trainde die dag met het oog op kampioenschappen van een week later) om dan op zondag naar het noorden te rijden.

In de late avond van de zaterdag sloeg ik mijn computer open en begon te lezen over de Packers. Dat de club opgericht was in 1919 op 11 augustus door de heren Earl "Curly" Lambeau en zijn vriend of zakenvriend George Whitney Calhoun. Het zou een semiprofessionele ploeg worden, waar de spelers een zakcentje konden verdienen door football te spelen. In 1933 begonnen de Packers ook in Milwaukee te spelen omdat daar voldoende publieke belangstelling was. De naam Packers kwam van de allereerste sponsor van de ploeg een vlees verpakkende industrie (Packers is dan verklaard) die bedong dat zolang de organisatie bestond er ook de naam van Packers aan vast zat, hetgeen ook gebeurde.

Nu, in 2021, wordt de waarde van de Green Bay Packers geschat (door het financiële half-roddelblad Forbes) op 3.050 miljard dollar. Uhhh, dat staat er inderdaad. Het is de 31e meest rijke professionele sportorganisatie in de wereld. U vraagt dan meteen wie de rijkste is? Dallas Cowboys (5.7 miljard), New York Yankees (5.3 miljard) en New York Knicks gaan aan de leiding (5.0 miljard). Nou is het grappige (en dat las ik toen in Milwaukee op mijn hotelkamer voor het eerst) dat Green Bay Packers geen privéonderneming is, maar een soort van coöperatie. Om het simpel te stellen, en ik pak het Engels er maar even bij, de Packers zijn een "Non-profit community-owned major league professional sport team based in the United States". Een "board of directors" ziet toe hoe 361.300 stockholders met hun "aandelen" omgaan. Mensen die aandelen hebben, verkopen die heel, heel zelden en meestal gaan ze van ouders over op hun kinderen. Zoveel aandelen betekenen een seizoenkaart.

In 1919 en 1920 speelden ploegen uit Green Bay wedstrijden tegen teams uit andere steden in Wisconsin en ook tegen teams van verder in de Midwest in een organisatie die American Professional Football Association, voorloper van de NFL, heette.

Vanaf 1957 spelen de Packers op Lambeau Field, zo’n beetje de beroemdste sportieve ijskast ter wereld. Van 1953-1994 speelde de ploeg soms ook in het Milwaukee County Stadium, maar nu de organisatie al meer dan zestig jaar Lambeau Field als thuisstation kent, leek het me toen fantastisch om daar eens te gaan kijken, helemaal omdat ik wist of gelezen had dat dit stadion altijd uitverkocht was en de wachtlijsten voor kaartjes enorm groot zijn.

De Packers hebben 13 League kampioenschappen gewonnen, een record in de NFL. Daarboven staan dan nog vier Super Bowl titels. De eerste twee werden gewonnen in de jaren 1966 en 1967 onder de beroemde coach Vince Lombardi en toen al vroegen Amerikanen van elders zich af waar, in hemelsnaam, Green Bay lag en hoe het er daar uitzag? Liepen er nog cowboys rond? Hadden ze er auto’s?

Na de Super Bowl titels in 1996 (coach Mike Holmgren) en 2010 (coach Mike McCarthy) staan de Packers al weer elf jaar droog, hoewel ze voortdurend goed football aan de mensen tonen. Wie hun grootste rivalen zijn anders dan sneeuwstormen, ijzel-op-wegen en vriesfronten waar het kwik tot onder de dertig graden daalt, waarin men overigens ‘gewoon’ verder speelt… Dat zijn de Chicago Bears. Green Bay-Chicago is het Ajax-Feyenoord van bij ons. Ook de Minnesota Vikings kunnen op een "warm" onthaal rekenen als ze in de winter naar Green Bay komen.

De rivaliteit tussen de Bears en de Packers gaat terug naar 1921 en laait ieder jaar weer even op als de twee tegenover elkaar komen te staan. Het gaat dan in de stad goed met de alcohol-verkoop, die je overigens niet mee mag nemen in stadion, maar slimmeriken weten goed te "brown-baggen" en smokkelen hele hoeveelheden wodka, whiskey en nog veel meer sterkere zaken naar binnen. Om te overleven bij de winterwedstrijden.

De naamgever van het thuisstadion, Mr. Lambreau, werkte bij de Indian Packing Company en peuterde bij zijn baas 500 dollar los om shirts, broekjes en trainingsjassen voor de plaatselijke football-ploeg te kunnen aanschaffen. In die jaren slaagden de Packers er in 29 thuiswedstrijden op rij te winnen, een historisch record dat nog altijd staat.

Opmerkelijk (?) genoeg speelde de eerste superieure footballer van Green Bay met rug- en borstnummer 14. Hij heette Don Hutson en hij legde de basis voor het onwaarschijnlijk enthousiaste publiek dat zich kwam vertonen als de ploeg "thuis" speelde. Nummer 14 werd daar al in 1951 "retired" en uiteraard is Hutson allang in de Football Hall of Fame opgenomen.

Na de Tweede Wereldoorlog wilde "stichter" Lambeau goed doen voor zijn spelers en familie en liet hij een wijkje in Green Bay bouwen waar alle spelers met vrouw en kinderen samen konden leven met alles bij de hand, winkels, een arts, een tandarts, een schooltje…dat coöperatieve zat er bij Lambeau heel duidelijk in. In 1949 stapte Lambeau terug. In 1958 speelde de ploeg 1-10-1, het diepste dieptepunt ooit en werd coach Vince Lombardi binnen gehaald. Sterspelers waren toen Paul Hornung en Bert Starr en zij werden in de relatief kleine plaats (toen 75.000 inwoners, nu het dubbele) als helden behandeld en gevierd.

In 1966 werd de eerste Super Bowl verspeeld en wonnen de Packers van Kansas City Chiefs, 35-19. Een jaar later moest Oakland Raiders buigen, 33-14 en wist inmiddels heel Amerika dat er bovenin de niet dicht bevolkte (landbouw)-staat Wisconsin een aardige football-organisatie huisde die het menig tegenstander, zeker bij hun thuiswedstrijden, heel, heel moeilijk maakte.

Waarom?

Omdat er altijd goede spelers aangetrokken werden en…omdat het spelen in de maanden november tot en met januari in Green Bay wel enige aanpassing vroeg voor mensen die opgroeiden in Georgia, Florida of Californië. Het was er dan namelijk koud. Koud als in koud en nog erger, maar het credo was in Wisconsin steeds dat als je je buurman op het veld nog kon zien (in sneeuwstormen) dat er dan niets aan de hand was. En wat zeiden onze oma’s vroeger altijd? "Tegen koude kan een mens zich kleden." Zulks gebeurde ook. De lange, dikke, duffelse jassen deden hun eerste intreden in de jaren vijftig, spelers van de tegenstanders droegen mutsen, coltuien, handschoenen, gezichtsmaskers en alles om maar warm te kunnen blijven. Velen hadden warmtesensoren in hun kleding opgeborgen.

In de jaren negentig werd een speler aangekocht die Brett Favre heette en die gewend was in Atlanta te spelen. Hij paste zijn leven aan en werd een held. Zijn eerste wedstrijd vond plaats in 1992 en hij miste nooit een partij tot zijn allerlaatste optreden in 2007 met een korte doorstart tot 2010 toen hij nog voor andere NFL-teams uitkwam.

Hij overleefde dus gigantische sneeuwstormen, blind makende sneeuwvelden, blizzards, hagel en nooit stoppende regenbuien en bleef zijn ploeg, zijn plaats en zijn organisatie trouw. Favre startte in 297 elkaar opvolgende wedstrijden. In 1996 wonnen de Packers hun derde Super Bowl (tegen de New England Patriots, 35-21) na een bijna ongeloofwaardige kickoff return van Desmond Howard, een actie die heel Amerika wakker schudde…Did you see that?

Overigens was de laatste actie die Favre uit zijn handen liet komen voor Green Bay een interceptie tegen New York Giants, een balverlies die 20-23 en uitschakeling voor de Super Bowl inluidde.

De volgende sterspeler die Green Bay uit de hoge hoed toverde was Aaron Rodgers, een free spirit die zo goed was als quarterback dat soms zijn passes met ongeloof door het volle stadion werden aangezien. Rodgers, n.b. uit het milde Chico in Californië afkomstig, bewees dat een gezond mens zich goed kon aanpassen aan het spelen onder extreme omstandigheden. Hij werd hun volgende held en is dat tot de dag van vandaag toe nog steeds. Zijn Super Bowl zege in 2010, klinkt in Green Bay nog steeds als een echo door de straten. Overigens is Rodgers minority-eigenaar van de Milwaukee Bucks…Overigens ten tweede: Rodgers was eerst samen met actrice Olivia Minn, daarna met NASCAR rijdster Danica Patrick en tegenwoordig met activiste/actrice Shailene Woodley…waarna het roddelboekje gesloten wordt en we het nog even over de koude, over sneeuw, ijs en onherbergzaamheid kunnen hebben.

Ja, het sneeuwt dus weleens in dat gedeelte van Wisconsin. En het is er koud, je oren vriezen soms van je hoofd. Voor diegenen die een beetje de tijd hebben: kijk naar 1977 Minnesota Vikings at Green Bay Packers-Snow Bowl. Op YouTube. Je weet werkelijk niet wat je ziet.

En dan is er, voor iedereen die van extreme vertellingen houdt, het verslag van de Ice Bowl, de wedstrijd die op 31 december 1967 plaatsvond op Lambeau Field. De spelers van Dallas Cowboys (uit het warme Texas) waren komen vliegen en stapten uit hun vliegtuig bij bijna twintig graden onder nul. Iets meer dan 51.000 toeschouwers trotseerden die dag de snerpende koude, een toeschouwer overleed op de tribunes, tientallen mensen moesten met bevriezingsverschijnselen naar het ziekenhuis gebracht worden, maar de wedstrijd ging "gewoon" door. De scheidsrechters konden niet meer op hun fluit blazen, maar schreeuwden hun bevelen richting spelers…waarom niet blazen? Dan vroor het fluitje aan hun lippen vast. Op het diepste temperatuur punt werd er gespeeld bij minus 24 graden.

Dit alles las ik toen in de nacht van zaterdag op zondag; ik wist niet dat het buiten inmiddels was gaan sneeuwen en blij en vol verwachting ging ik slapen. Go Packers!

De volgende ochtend werd ik in een compleet witte wereld wakker. Verrek, hoe moest dat nou? Over de weg was Green Bay een kleine twee uur, maar toen ik naar buiten keek was alles wit en reed er werkelijk helemaal niemand in de buurt van mijn hotel.

Twee uur later belde mijn collega. De trip was "on hold" gezet. Hij wilde eerst nog een uur wachten, maar de sneeuw lag door de hele staat Wisconsin; op sommige plaatsen opgewaaid tot meters hoog. Ik begreep dat de snelwegen onbegaanbaar waren, maar dat er gewerkt werd om de autoweg tussen Milwaukee en Green Bay open te krijgen voor het NFL-football-verkeer.

Drie uur later had ik het definitieve "neen" doorgekregen. Even nog was er gedacht met een vliegtuigje te gaan, maar in Green Bay sneeuwde het al de hele dag en of je daar nu kon landen? Mijn gastheer had een idee. Hij kende een sportcafé in downtown Milwaukee en hij zou me op komen halen om samen met andere leuke jongens en meisjes van zijn redactie in dat café naar de Packers-wedstrijd te gaan kijken. Dan kon ik, als Europeaan, ook eens zien hoe de doorsnee Amerikaan op zondag naar de kroeg ging en dan op wel zeventien verschillende zenders naar sport ging kijken: football, basketbal, lacrosse (indoor), autosport…Duits fussbal, you name it.

Een stuk of wat biertjes, vier Southern Comforts-orange juice, chips, toastjes Bayerische Wurst (ik was immers in het nog altijd zeer Duits georiënteerde Milwaukee), wat broodnodige koffie, nog een rood wijntje of wat en een gevoel of ik in een compleet gekkenhuis had gebivakkeerd…ik weet niet eens meer tegen wie de Packers speelden. Ik denk Detroit maar zeker weten doe ik dat niet. Er kwam ook nog NBA-basketbal voorbij en daar werd op enig moment meer naar gekeken dan naar het football, want het sneeuwde nog steeds in Green Bay en je zag nauwelijks iets van de wedstrijd.

In het café droegen mensen T-shirts of truien van de Packers en sommigen hadden een hoofddeksel op in de vorm van een groot stuk kaas. Ja, dat staat er: een brok kaas. Cheeseheads, dus, zo voelden de mensen zich hier en niets was te gek om op je hoofd te zetten of aan te trekken. Als je maar fan was van de Packers. Dat werd ik dus, zij het met enige reserve; de bijna complete bezetting van de sportbar was flink boven het theewater geraakt en ik hield vrij makkelijk stand, vooral door niet verder alcohol te drinken, wat bijna iedereen rond mij wel deed, op mijn collega-gastheer na. Hij moest het laatste sportnieuws nog gaan presenteren, zei hij. Of hem dat zou lukken? Hij lachte: "Sneeuw en koude ontnuchteren heel goed en het is pas over vier uur."

Ik vergeet nooit hoe we met een stuk of acht mensen naar buiten liepen. De sneeuw lag, dertig centimeter en maagdelijk wit, op de straat. Het werd een der meest idiote sneeuwbalgevechten die ik ooit meemaakte. Dus iedere keer als ik nu een besneeuwd footballveld zie, denk ik terug aan die avond. Green Bay bereikten we nooit, maar ik ben licht fan van die ploeg geworden. Overigens werd ik de volgende ochtend wakker met een Packers pet op mijn hoofd. Neen, inderdaad, geen idee.