<
>

Mart's Madness: Vreemde snoeshanen

ANP

Ooit kwam ik in een discussie terecht waarin de vraag gesteld werd: ”Wie wil er in hemelsnaam ‘kicker’ worden?” Het antwoord was: “vreemde snoeshanen”. Wellicht is dat een beetje waar.

Heeft u afgelopen zondag de beelden gezien uit de wedstrijd tussen Atlanta en Carolina (Falcons en Panthers dus) in de NFL en heeft u gezien hoe de boeiende wedstrijd tweemaal beslist had kunnen worden door één en dezelfde man: kicker Eddy Piñeiro. De dit seizoen door de Panthers aangetrokken kicker poedelde tweemaal, op bijna identieke manier. Zijn “kick” vanaf 33 yards en nog 12 tellen te spelen, zeilde links langs de linkerpaal, waardoor de wedstrijd in “overtime” getild werd.

Bij de stand 34-34 kreeg Piñeiro zijn tweede kans. Vanaf 32 yards miste hij weer, net als bij zijn eerste schop die mis ging: links langs de paal. De kicker leek door de grond te willen zakken; je zag hem krachttermen uiten en gecontroleerd boos zijn. Ik las dat na de wedstrijd, die de Atlanta Falcons met een kick van Younghoe Koo vanaf 41 yard wisten te winnen, er een nogal beklemmende persconferentie volgde waarin Piñeiro ging uitleggen wat er mis ging.

Piñeiro was uiteraard goed zichtbaar in het zaaltje, maar zijn teamgenoten Derrick Brown, Johnny Hekker, JJ Jansen en Baker Mayfield hadden in dezelfde ruimte plaatsgenomen en zorgden met hun imponerende aanwezigheid voor een soort van ‘cordon sanitaire’ ofwel een groepje ploeggenoten dat toekeek en luisterde en dat, als het moest, kon ingrijpen als het Piñeiro door de “pers” te moeilijk gemaakt zou worden.

De veteraan-kicker (hij is bezig aan zijn vijfde NFL-seizoen) klaarde de bepaald niet makkelijke klus met gezonde tegenzin en toch ook professioneel: ”Natuurlijk deed het pijn en ik voel het nog steeds en dat zal wel enige tijd bij me blijven, maar we moeten door. Iedereen kan een “kick” missen en ik deed het, vervelend genoeg, tweemaal in korte tijd en daardoor verloren, bedenk wel dat als ik de eerste gescoord had, ik hier waarschijnlijk als held was neergezet. Ik zal terugkeren op het veld en klaar staan om met een ‘kick’ te scoren als dat van me gevraagd wordt.” Vervolgens vertrok hij naar zijn kleedkamer, geëscorteerd door teamgenoot Mayfield, die voortdurend op hem insprak.

En ja, de twee missers werden vervolgens in alle aan football gerelateerde televisie-uitzendingen vertoond. Uit en te na, repeterend, pijnlijk en op het laatst zelfs vervelend. Wat duidelijk was? Dat Piñeiro de gebeten hond was… een keertje missen, allez, dat kwam weleens voor, maar tweemaal achtereen, op bijna identieke manier, de bal vlak naast de linker staander plaatsen, gold niet bepaald als aanbeveling voor welk applaus dan ook. Of hij komende weekend weer opgesteld zou worden? Daarover werd nog niets gezegd.

Wie wil er kicker worden van een footballteam? Welke gek steekt er zijn hand op? Heel weinigen doen zulks en eerlijk is eerlijk, zij die het wel doen worden vaak aangezien voor rare snoeshanen. Ze worden heel zelden het veld in gestuurd en dienen dan met één gerichte trap de rommel van alle andere ploeggenoten (en zeker de quarterback) op te ruimen.

Vaak zijn het kleine, soms ook iele mannetjes die, in zo’n vol peloton van krachtpatsers meteen uit de toon vallen. Piñeiro is 1.78 meter groot en weegt 86 kilo. Op een footballveld dus een lichtgewicht en ook nog eentje die een wel zeer moeilijk beroep uitoefent.

Hoeveel keer hij in actie moet komen? Hooguit een paar maal per wedstrijd en hij doet het pas goed als hij tenminste 80% van zijn “kicks” tussen de palen krijgt. If not? Duimen omlaag en zeker in dit geval, bij deze wedstrijd. Door tweemaal te missen, ging de zwaar bevochten zege naar de tegenpartij…en hij, alleen hij, was daar verantwoordelijk voor.

Het moet ook een eenzaam bestaan zijn: “kicker”. Vaak zijn het ex-college-jongens die in de soccerploeg speelden en ook een beetje gevoel voor football hadden. Vaak zijn het wat schuchtere, in zichzelf gekeerde mannetjes die met ruige en sterke kerels één team vormen. Vaak ook wordt er van “kickers” gezegd dat ze een heel speciaal ras vormden in de football-sport. Ze oefenen de hele week op schoppen en bij een wedstrijd staan ze aan de kant en wachten en wachten. Hun oefenmogelijkheden zijn dan beperkt. Vaak schieten ze van een meter de football in een klaarstaand net. Of ze vorm hebben en precisie kunnen laten zien, weten ze niet als ze het veld ingestuurd worden. God zegen de greep. Hun coach gelooft in hen, de medespelers hebben hoop en verwachting, vermengd met opportunisme en lichte kritiek. Het lijkt me vreselijk een “kicker” te zijn.

Interim-coach Steve Wilks van Carolina zei: ”Hopelijk geven we hem snel weer de kans te gaan kicken en wedstrijden te gaan winnen.” Het woordje “hopelijk” in deze is opmerkelijk. Ik vroeg me af wat een beetje “kicker” verdient in de NFL. Er bestaat een top tien van mannen die jaarlijks 4 miljoen of meer verdienen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gemiddelde voor de “kicker” op 860.000 dollar per seizoen ligt. Dat geldt ook voor Piñeiro.

Justin Tucker, een speler met een score-gemiddelde van boven de 90%, heet de beste en best betaalde “kicker” in de NFL te zijn. De man van de Baltimore Ravens, tekende bij zijn organisatie voor 24 miljoen voor vier jaar. Top-kickers (soms Europeanen, oud-voetballers en pure avonturiers) kunnen wedstrijdbepalend zijn. Dat was Piñeiro ook, maar niet voor zijn eigen ploeg. “Kickers” zijn over het algemeen geen allemans vrienden, zijn vaak blanke, stille mannen, die nooit meedoen aan het grote labeur werk van de sterke en snelle jongens. Zij staan op een achteraf veldje te oefenen: ze schoppen ettelijke malen een bal over en door palen, terwijl de sterren van de ploeg elders elkaar fysiek bewerken. “Kickers” zo las ik ooit, zitten vaak alleen in de team bus en lezen dan. Boeken die de anderen nooit lezen. Ik weet niet of Piñeiro de kranten van maandag heeft opengeslagen. Hij komt er niet best vanaf en zal hopen dat het management van Carolina hem zal bellen om weer te komen trainen. Dan verhuist hij naar een achterafveldje en gaat als een monomane sportman een football tussen palen proberen door te schoppen. Tientallen, honderden keren. Niemand kijkt naar die gasten, ze zijn immers een tikje vreemd, het zijn “kickers” en geen football-spelers.