<
>

Anthony day-to-Davis: Altijd goed, maar altijd geblesseerd

Christian Petersen / GETTY IMAGES NORTH AMERICA / Getty Images via AFP

Los Angeles Lakers begon het seizoen dramatisch, maar won de afgelopen week toch drie wedstrijden op rij. De meest belangrijke man in die wederopstanding was Anthony Davis. De blessuregevoelige center is eindelijke langere tijd fit en toont direct al wedstrijden lang zijn klasse.

Zo kwam hij in zijn laatste vier wedstrijden maar liefst tot 142 punten en 73 rebounds. Geen wedstrijd eindige Davis met minder dan 30 punten of 16 rebounds. Dat hij het team persoonlijk naar de drie overwinning heeft gedragen blijkt ook uit de statistieken van zijn ploeggenoten. Gedurende de afwezigheid van LeBron James kwam naast Davis geen enkele andere speler boven de 25 punten uit en haalde slechts Patrick Beverley (eenmalig) de dubbele cijfers in rebounds. Het initiatief moest komen vanuit de 29-jarige center en Davis is nog lang niet klaar. Zijn stijgende lijn is nog altijd zichtbaar in zijn groeiende percentage rake schoten. Zijn vertrouwen groeit met de wedstrijd.

Davis wist altijd al dat basketbal zijn sport was. In zijn geboortestad Chicago speelde hij voor het team van zijn middelbare school. Terwijl hij in twee jaar tijd 20 centimeter groeide en zijn schooltijd eindigde met een lengte van 2,03 meter, wilde zijn ouders hem overhevelen naar een grote basketbalschool zodat de jonge center sneller op zou vallen. Zijn trainer stak hier een stokje voor door te zeggen dat iemand met zijn talent de NBA op een of andere manier wel zou bereiken en het beter was om nu bij zijn team te blijven. Davis bleef en zijn trainer kreeg gelijk.

Ondanks de onbekende status van de middelbare school, wist Davis zich wel in de kijker te spelen. Via het Tai Streets' Meanstreets-team (een sportprogramma voor grote talenten opgezet door voormalig NFL-speler Tai Streets) kwam er aandacht van grote scholen als Syracuse en Ohio State, maar de keuze viel uiteindelijk op Kentucky State. Dat ging niet zonder controversie. Zijn vader, Anthony Davis Sr., zou volgens bronnen 200.000 dollar hebben gevraagd aan de universiteit, iets wat illegaal is binnen het universiteitsbasketbal. Dit kon nooit bewezen worden en dus liepen de beschuldigingen met een sisser af.

Het had ook geen effect op de periode van Davis bij Kentucky Wildcats. Waar spelers het normaliter in het eerste jaar op de universiteit moeten doen met een reserverol, werd de lange center direct een legende in Kentucky. Met een gemiddelde van 14 punten en 10 rebounds per wedstrijd leidde de rookie zijn ploeg naar een ongeslagen seizoen. Ondanks dat de finale van het SEC toernooi nog wel verloren werd, werd March Madness wel een ongekend succes. Daar waren de gemiddeldes van Davis nog hoger, won hij het toernooi en werd hij zelfs uitgeroepen tot MVP van het toernooi.

Los van zijn successen met het team, was Davis ook persoonlijk uiterst succesvol. Zo werd hij onder andere ook verkozen tot uiversiteits-basketballer van het jaar en had hij zich al voldoende laten zien om na slechts een jaar in Kentucky de NBA-draft in te stappen.

Via de draft van 2012 kwam de jonge Davis terecht in New Orleans, waar het NBA-team destijds nog de naam New Orleans Hornets droeg, voordat het een jaar later New Orleans Pelicans werd. Ook daar duurde het niet lang voor Davis zich de basis in geknokt had, maar niet voordat hij heel ander succes had bereikt. Door de blessure van Blake Griffin werd Davis door zijn prestaties in Kentucky namelijk ook opgeroepen voor het Olympisch basketbalteam van de Verenigde Staten. Ondanks een reserverol was een 19-jarige Davis wel onderdeel van het 'Redeem Team' dat goud won in Londen.

Het jaar 2012 werd dus alsmaar mooier voor de jonge rookie en dan had hij nog geen minuut gespeeld in de NBA. Logischerwijs bleef ook dat niet lang uit en veroverde hij al snel een basisplaats door bij zijn debuut meteen 21 punten te scoren. Helaas volgden al snel de eerste blessures en was het eerste NBA-seizoen van Anthony day-to-Davis, een bijnaam doelend op zijn blessures, al een kenmerkende waarin hij veel wedstrijden moest missen. Ondanks goede prestaties in de wedstrijden dat hij wel speelde werd hij daardoor tweede in de verkiezing voor rookie van het jaar.

In de daaropvolgende jaren bleef hetzelfde patroon zich aanhouden. De prestaties waren goed, maar door blessures miste Davis teveel wedstrijden en bleven echt grote prestaties uit. Pas bij zijn eerste zware blessure in 2016, na vier jaar in de NBA, gaf Davis te kennen dat hij al sinds zijn rookie-seizoen met pijn speelde. Pas na het herstellen van zijn blessure kwamen de persoonlijke successen in de vorm van een MVP-verkiezing in een All-Star wedstrijd en het net geen MVP van het seizoen worden. Succes in de play-offs bleef alleen wel uit en dus vroeg Davis een trade aan. Tijd om een team te zoeken waar dat succes wel gevonden kon worden.

Zo kwam hij uit bij Los Angeles Lakers en in het eerste seizoen was het ook meteen raak. Met een uitblinkende Davis wisten de Lakers het kampioenschap van 2020 te winnen. Een kampioenschap dat veel wordt bekritiseerd door de Covid-omstandigheden die ervoor zorgden dat niet alle NBA-teams meededen. Toch had Davis na successen op de universiteit en de Olympische Spelen nu ook zijn titel in de NBA te pakken. Zonder de grote center draaide het ook direct veel minder bij de ploeg uit Los Angeles. Twee seizoenen lang kwakkelde Davis met blessures en zonder hem volgde er een vroege uitschakeling in de play-offs en een seizoen volledig zonder play-offs.

Nu is Davis weer fit, vindt hij zijn vertrouwen en weet hij Los Angeles Lakers weer naar overwinningen te leiden. Ooit op een dag hoopt hij nog in zijn thuisstad Chicago aan de slag te gaan bij de Bulls.