<
>

Marts Madness: The nicest guy in the NBA

Pro Shots

Op 22 Augustus ging Kevin Durant, vergezeld door zijn manager Rich Kleiman, in Los Angeles aan tafel zitten met de General Manager van de Brooklyn Nets, Sean Marks en eigenaar Joe Tsai. Een dag later schoven naast dit kwartet, ook nog coach Steve Nash en de vrouw van de eigenaar, de zeer in de NBA geïnteresseerde mevrouw Clara Wu Tsai, aan. De lunch was rijk, de gesprekken luchtig en ontdaan van hinderlijke doornen. Beide partijen hadden water bij de wijn gedaan en in een opvolgend persbericht werd gesteld: ”We are focussing on basketball, with one collective goal in mind: build a lasting franchise to bring a championship to Brooklyn.”

Met het samenzijn van de hoofdrolspelers kwam een einde aan gissingen geruchten, uit zowel de hoek van de Nets als die van KD, zoals zijn lievelingsaanspreekvorm luidt. Dus geen verhalen meer over spelersruilen en geen nergens te verifiëren zaken over astronomische financiële eisen van het duo KD-Kleiman… Het was: blik vooruit naar het NBA-seizoen en wie er straks in een shirtje van de Nets rondlopen, zou van iets later zorg zijn. KD bleef in de stal van de Nets, terwijl hij toch niet lang geleden een karrevracht aan kritiek op het erf van de Nets had gegooid.

Om nog even de herinnering terug te halen: Afgelopen seizoen was een turbulente tijd in de geschiedenis van de club. De ploeg werd vooraf als kampioenskandidaat gezien, maar haalde met grote moeite de play-offs waar Boston gehakt maakte van KD en zijn leeggespeelde, balende, teleurgestelde medespelers.

Toen daarna de contractbesprekingen met die andere vedette, Kyrie Irving vastliepen, ging er op het hoofdkwartier van de NBA, daar waar de geleerden het nieuwe NBA-seizoen in elkaar zaten te vlechten, een alarmbel af. De Nets zouden zwakker zijn dan afgelopen jaar en waren daarom niet eens ingepland op eerste Kerstdag. Traditioneel een lange film van dunkende mannen uit de topploegen.

Voor iedere ploeg die zoiets meemaakt, betekent dat een ferme degradatie. Het is zoiets van: jullie zijn dan weliswaar een NBA-ploeg, maar van Keuken Kampioen Divisie-niveau, so to speak.

Waarmee de familie Tsai over de brug kwam om Durant van zijn verhuisideeën af te houden, werd niet bekend gemaakt.

Durant, die afgelopen seizoen 21 wedstrijden miste door een slepende been/knieblessure, was afgelopen seizoen goed voor een gemiddelde van 29.9 punten per wedstrijd. Als die basis zo ongeveer intact bleef zou de Australische dwarsligger Ben Simmons (die verleden seizoen niet voor zijn 76-ers in Philadelphia uitkwam en boos de kont tegen de kribbe gooide) met versnelde pas naar de trainingszaal gaan, te meer daar Irving (ook met Australische roots) nogal wat water bij zijn donkerrode wijn had gegooid tijdens de contractbesprekingen. Met de wetenschap dat de kalme schutter Joe Harris ook weer heel zou zijn na een sukkelperiode van maanden en de heren Nic Claxton, Edmond Sumner en Patty Mills (ook Australiër!!) getekend hadden, de wat slordig spelende Royce O’Neale de Jazz verliet voor Brooklyn, werd duidelijk dat er een (op papier) stevige selectie geformeerd was. Nu nog de neuzen eenzelfde kant op, een beetje beter naar coach Nash luisteren dan verleden jaar gebeurde (toen de toekomst van Nash aan een zijden draadje hing), alle vormen van ego-ball thuis in de garage achterlaten; en de Nets zouden toch wel weer een tikkeltje serieus genomen worden.

Toen zat ik te bedenken hoe KD zelf bekeken werd in de NBA. Ik herinner me de stevige ophef die er ontstond toen de leidende krant in Oklahoma City hem in 2014 'unreliable' noemde in een scherp geschreven artikel na een serie niet al te beste wedstrijden van de Thunder. Vreemd, want het leek me dat hij avond in, avond uit, zijn geweldige best liep te doen. Later begreep ik dat hij, uit zicht van camera’s en microfoons een andere verschijning was dan we van hem zagen en hoorden. Mannen die niet naar zijn pijpen wilden dansen, hadden het moeilijk. Geruchten dus en daar alleen moet je nooit op varen… Die behoren thuis bij RTL en SBS. Voor welk sportend mens, waar ook ter wereld, moet zo’n krantenkop toch een niet echt prettig bericht geweest zijn.

Hoe kwam de schrijver van dat 'hot'-artikel erbij? Het bleek met de mate van interesse te maken te hebben die KD voor de persmensen had. Wat ze schreven, interesseerde hem in feite niet en dat kon hij ook duidelijk laten weten in de perszalen waar hij verbleef. Maar was dat inderdaad de kern van die hard aankomende mening? Het bleek ingewikkelder in elkaar te steken dan men dacht: zijn al dan niet geveinsde pijntjes, blessures en zijn attitude bij verliespartijen werden erbij gehaald… Kortom KD was not amused en mensen die hem in die jaren in Oklahoma City meemaakten, wisten inderdaad dat er twee persoonlijkheden in de man huisden. De goede KD; zacht, sociaal en vriendelijk en de slechte KD; fel, soms grimmig en kortaf.

In 2010 kondigde hij per Twitter aan dat hij een contractverlenging had bekokstoofd en dat zijn bankrekening met 86 miljoen dollar zou worden gespekt. Er waren mensen die de mededeling kil en koud vonden… Zoiets deed je niet via een Tweetje af. In seizoen 14-15 werd bij hem de zogenoemde Jones-blessure geconstateerd, een in de sportwereld tamelijk veel voorkomende voetblessure. Zijn tegenstanders riepen om het hardst dat hij simuleerde. KD bleef 17 wedstrijden aan de kant en schoot er op oudejaarsavond 2014 liefst 44 punten in… Zo te zien, zonder ook maar enig probleem. Stoïcijns en trots liep hij het veld af… Zo reageerde hij op kritiek van buitenaf.

Op 4 juli 2016 liet hij doorschemeren dat hij wellicht, in de nabije toekomst, heel misschien, als de tijd er rijp voor was, naar de Warriors wilde overstappen. Heel Oklahoma steigerde en werd ongerust, maar de deal was al gesloten, naar bleek. Op 7 juli kwam de officiële mededeling dat KD naar de Warriors was overgestapt. Toen hem gevraagd werd waarom, antwoordde hij met het vrij geestige; “Omdat ik liever mét André Iguodala en Drymond Green speel dat tégen die mannen.” Die typisch droge vorm van humor was kenmerkend voor KD. Hij zette graag mensen op het verkeerde been. Toen op 11 februari 2017 hij met de Warriors in Oklahoma City moest spelen, werd hij meedogenloos uitgefloten en weggehoond als hij aan de bal kwam. Het publiek had er een totaal verpeste avond voor over om haar gram tegenover KD te uiten. Tweeënhalf uur gefluit en boegeroep maakte van de ontmoeting een wanvertoning. Later zat hij 19 wedstrijden uit, met (weer) een voetblessure, maar hij kwam terug en werd tot zijn eigen genoegen MVP van de NBA Finals. Hij had dus de juiste keuze gemaakt om bij deze ploeg te gaan spelen. Zijn schotgemiddelden in die Finals waren oogstrelend: 55% schot, 47% driepunters en 93% vrije worpen. Beter vond je ze echt niet in de NBA.

Tot het moment dat Green en KD schreeuwend en met spierballen rollend tegenover elkaar stonden, ging het goed bij de Warriors. Green was niet gediend van het eendimensionale spel van KD en zei daar iets van; beiden moesten door anderen beschermd worden. De sfeer in de kleedkamer was om te snijden. Toch bleef KD bij de Warriors, maar was ineens veel meer op zijn hoede. Hij tekende bij voor twee jaar en liet nog eens 61.5 miljoen overmaken naar zijn bankrekening. Vervolgens kwamen er een been- en een vervelende handblessure bij en verloren de Warriors de NBA Finals in zes wedstrijden.

Vervolgens kwam Covid-19 en maakte hij op 22 december 2021 zijn debuut voor de Nets. Wederom had hij voor een andere ploeg gekozen. Op vrijdag 5 februari 2022 zat hij voor het eerst in een NBA-wedstrijd op de bank bij de openings-tip-off, iets waar hij maar slecht tegenkon. Zijn ploeg verloor van de Toronto Raptors. Een week later kreeg hij een dwangbevel van een rechter voorgelegd dat hij een boete van 50.000 dollar moest betalen wegens lastering tegenover een Amerikaanse filmacteur, Michael Rapaport. Neen, het zat hem allemaal niet mee. Omdat de Nets slecht speelden, omdat hij het eigenlijk noch met coach Nash, noch met GM Marks kon vinden, dacht de gehele NBA-incrowd dat het met KD en de Nets een aflopende zaak was.

Nog afgelopen zomer verscheen een artikel over KD in de Amerikaanse basketbalpers, over het feit dat hij bij de NBA-spelers zo’n goede naam had. Dat hij lief, aardig en zacht was. Anderen schudden toen het hoofd. Dat was allemaal schijn. In Oklahoma City wisten ze het wel; duimen omlaag. In Brooklyn juichten de mensen toen hij zei bij de Nets te blijven.

De man die grote sponsorcontracten heeft bij Nike, Spirit, Gatorate, General Electric, Panini en veel meer kleinere sponsoren, liet ook weten in de bitcoin-industrie gestapt te zijn. De miljoenen zouden ook via die kant zijn bestaan binnen komen rollen.

Een ding is duidelijk in de hele KD-saga; zijn liefde voor (veel) geld is groot. Hij is het niet altijd eens met medespelers en coaches en gaat dan graag zijn eigen gang. Op zijn schotgemiddelden valt helemaal niets aan te merken, zijn manier van reageren neigt naar solisme en hij weet dat hij een van de grote topspelers binnen de NBA is.

Wat hem ertoe bracht tegenover de schathemeltje rijke familie Tsai zijn jawoord voor weer twee seizoenen Brooklyn te geven is niet bekend. KD-kenners maken het geldgebaar met duim en wijsvinger.

Benieuwd wat er dit seizoen bij de Nets gaat gebeuren. Neemt hij het complete voortouw bij de nieuwe selectie, of zorgt hij vooral voor goede gemiddelden en hoge scores voor zichzelf en speelt hij als het ware in een afgesloten koker? Afwachten. De een schrijft: ”KD is the nicest guy in the NBA” en een ander laat noteren: ”He’s unreliable”. Hoe kunnen die twee personen samen gaan? Gespleten persoonlijkheid? Het bestuderen waard dus.