<
>

Mart's Madness: Boston...wat nu?

ANP Foto

Tot wedstrijd vijf had nog geen finaleploeg twee confrontaties achter elkaar gewonnen of verloren. De 104-94 partij, in sommige kringen al tot 'Wiggins wonderful Win' opgewaardeerd was de eerste maal dat zulks gebeurde en bracht Boston (licht) in last. Een uitglijder in de zesde wedstrijd is dan de nekslag voor wat deze Finals betreft. Boston mag in de hoogstwaarschijnlijk kolkende thuiszaal, waar mensen 'groen' bloeden, geen slap kwart meer spelen zoals het dat afgelopen maandagnacht, in San Francisco, wel deed. Aan de mate van concentratie van de ploeg, gevoegd bij de kracht van de bank, wordt daar nog weleens aan getwijfeld.

Simpele conclusie: na een zeer goed derde kwart, zakten de Celtics naar een opmerkelijk matige kwaliteit tijdens het vierde kwart waarin 'balverlies' en pudding-schoten geen uitzondering waren. Hoe? Waarom? Ik heb het al meer gezegd: de Celtics missen een speler vanaf de bank die kan bijdragen in scores, rebounds en intelligent spel. Tatum-Brown en Smart sloten de wedstrijd af met de cijfers 22-53 schot, goed voor 65 punten. Horford en Williams brachten samen 19 (startende) punten aan en van de bank kwamen uitgerekend 10 punten, 4 daarvan van de heren White en Grant Williams die aanvallend nergens konden imponeren en nog weleens in de weg liepen en drie van de “subs” Nesmith en Kornet (over hem meer aan het eind van deze column).

Dat betekende dus dat in die toch zwaar ingeschatte wedstrijd nummer 5 de Boston bank niet echt meedeed. Nesmith en Kornet immers kwamen pas het veld in toen de vuile glazen al opgeruimd werden, so to speak. Al eerder memoreerde ik op deze site dat de Celtics-bank wel erg matig bezig was. En ja, je hebt toch wel momenten dat ook de nummers zes, zeven of acht iets goeds moeten doen in een wedstrijd. Nou een redelijke nummer acht is er in Boston niet. Voor donderdagnacht zal daar dus iemand van dat gezelschap op moeten staan, als tenminste een der starters ook niet echt thuis geeft. Diegene zou Derrick White moeten zijn, maar die heeft een zig-zag-beweging in zijn wedstrijdcijfers. Onverklaarbaar maar dat plakte ook bij zijn voorgaande clubteam (Spurs) aan hem.

Waar ook naar gekeken moet worden bij het bestuderen van de slotcijfers van Game 5 is het aantal gemiste vrije worpen. Men zegt weleens dat het nemen van vrije worpen een kwestie van concentratie, vermengd met schottechniek is. Dat was dan afgelopen maandagnacht niet best verzorgd bij de Celtics die…ja, tien punten aan de streep lieten liggen. Da’s lachwekkend veel. Dat valt ook nauwelijks te verkopen, zeker Jason Tatum (2 op 6 vanachter de streep) mag zich dat aanrekenen. Topspelers mogen natuurlijk missen, maar liefst niet in deze categorie en niet in de Finals.

Dus hoe luidt de volgende marsroute van Boston? Een betere schotselectie en 18 maal balverlies is te veel. Dus ook nog zuiniger zijn op de bal. Vrije worpen missen en veelvuldig balverlies duidt op een gebrek aan concentratie en dat zag je de groene ploeg in het vierde kwart ook af. Tatum liet merkwaardige schoten uit zijn handen vertrekken (goede verdediging van Wiggins natuurlijk) en leek op een man die niet helemaal wist waar hij zich bevond. Plof en pudding. Irritatie en balverlies. Déjà vu!

Omdat Brown met zijn zeker niet fijne 5-18 ook al half-niet thuis aangaf, is de nederlaag van Boston verklaard en weten de mannen waar de touwtjes aangehaald moeten worden. Was er een zekere vorm van Finals-vermoeidheid te zien? Ja, waarschijnlijk, maar ook daar is iets aan te doen. Het feit dat er een vlucht van vijf uur in de verhuizing zat, raakt de betrokkenen van beide ploegen. De Celtics echter kunnen zich 'thuis' voelen en na een lichte training op dinsdag en een stevige schottraining op woensdag op donderdag, kunnen de heren weer fris en fruitig gaan spelen en in hun eigen omgeving rust vinden.

Liefst wel met vijf mannen die, als starters, allen wat aandragen. Scores, rebounds en vernuftig spel. Dat de gewaarschuwde Celtics het schotwonder Curry op een verbluffende 0 op 9 wisten te houden en hem verder voortdurend over en langs snoeihard opgestelde blocks joegen om vrij te komen, gaf aan dat zulks plan 1 in hun tactiek van maandagnacht was geweest. Dat deel hadden ze goed uitgevoerd, maar in aanvallend opzicht hadden sommigen hun eigen kompas niet helemaal op winst afgesteld. Daar moet coach Ime Udoka nog iets op vinden en of hij dat in twee dagen bij al zijn spelers binnen weet te krijgen, is maar zeer de vraag. Horford, Williams en White zeker en wellicht Grant Williams moeten echt tegen behoorlijke percentages gaan scoren om boven de 115-120 punten te komen. Dan pas hebben de Celtics een kans.

En de Warriors? Die hebben de afgelopen Wiggins-boosterprik met grijpgrage handen aangegrepen. Waar gebeurt het dat je een Van God Gegeven Schutter, Steph Curry, 0-9 achter de streep en totaal 7 op 22 schiet ziet neerleggen en uit die toch redelijk benarde positie een andere Warrior ziet opstaan. Wiggins met zijn vaak tamelijk ingewikkelde drives, kwam tot 12-23 schot en 13 rebounds. De geruchten gingen al snel dat Curry Wiggins in Boston mee uit eten zou nemen en dan de rekening zou pakken. Opmerkelijk was het wel dat het eerbiedwaardige viertal Wiggins-Porter-Green en Curry het memorabele gemiddelde van 0 op 19 liet aantekenen achter de driepuntslijn.

En dan nog werd de wedstrijd voor de Warriors relatief vrij makkelijk binnengehaald; dat is toch opvallend. De schuttersploeg van de Warriors tekende voor een totaal van 9 op 40 driepunters. Ja, inderdaad…help!! Affreus, niet dat cijfer 9 maar wel het cijfer 40. Van die pogingen waren er zeker tien geforceerd en onnodig. Maar hoe kan je als het ware op je sloffen winnen en zo matig mikken. Vraag dat aan Andrew Wiggins…wat voor een geweldige wedstrijd speelde hij. Zoals hij zich gedroeg…zeker niet als vedette, eerder als een aardige Canadees, die had geleerd wat het is topspeler in de NBA te worden of misschien ook wel te zijn.

Nooit wint iemand in zijn eentje een wedstrijd, maar nu had er toch alle schijn van.

Leuk om nog eens terug te zien: Wiggins passeert tegenstrever White in volle vaart…White is een kwart stap te laat. Wiggins slaat zijn linkerarm als reflex uit, maar mist White…(anders op zeker een aanvallende fout) dan klimt hij de wolken in en dunkt van gevaarlijke afstand. De bal raakt de ring, maar valt door het netje. Twee punten naar 99-84 en ballgame. 'Thanks Andrew' zie je de gehele bank van de Warriors denken. Bij de Celtics hoor je het knarsetanden vanop afstand…damned Canadian. Hebben ze Curry half monddood gemaakt, komt die mafkees met 22 op zijn shirt uit zijn hok…Topsport blijft een moeilijke vorm van bijna kunst.

Luke Kornet
Misschien heeft U de score van Luke Kornet gezien. Luke wie? Luke Kornet, een verdwaalde student van Vanderbilt University in Nashville TN, een bonenstaak die op 11 februari van dit jaar bij de Celtics kwam binnenlopen na eerst zijn broek op de banken van de Knicks, Bulls, Maine Celtics, Cleveland, Bucks en weer Maine had versleten of soms had uitgetrokken. Kornet is een merkwaardig gebouwde slungel van 2.18 meter met een angstaanjagende “wingspan”. Bij Vanderbilt gooide hij er weleens een driepunter in en werd (let op) de beste driepuntschutter (in percentage) in de NCAA van boven de 2.10 meter. Zijn vader speelde, met zijn 2.06 meter ook in de NBA. Twee seizoenen bij de Bucks en later trok hij naar Italië om ook daar niet erg veel te spelen. Vader en zoon gingen beiden naar Vanderbilt en om duidelijk te zijn, als je daar heengaat, doe je dat niet om basketbalprof te worden, maar juist wél wetenschapper.

Mocht hij nog het veld inkomen in de nog resterende wedstrijd(en), kijk dan goed naar hem. Niets aan hem doet denken aan een ware atleet. Hij loopt moeilijk, hij vangt moeilijk en schiet zijn balletje erin. Donkere sokken in donkere schoenen en een kapsel uit 1976 geven hem niet het beeld van een soepele NBA atleet. Toch krijgt hij dollars voor zijn aanwezigheid. Heel, heel soms mag hij even meehollen. In Game 5 schoot hij er pardoes een driepunter in. Je hoorde de kreet van verbazing van het publiek. Ook dat is de NBA. O ja, hij had een “flying alley-oop” dit jaar…de mensen op de tribune moesten met vlugzout bijgebracht worden…hij hobbelde rustig terug naar zijn verdediging.