<
>

Mart's Madness: "Het was zeer matig, vooral aan de kant van Boston"

Op maandagmorgen heel vroeg vraag ik mijn tweede ik hoe hij de tweede wedstrijd van The Finals vond. Wij beiden zijn het er vrij snel over eens: matig, zeer matig en dan vooral van de kant van Boston. Ik vraag mezelf dan tevens of ik dat ook op moet schrijven…waarom ik het vannacht maar matig vond en waar ik puur zwakke punten in de wedstrijd tegenkwam.

Boven alles, en dat werd het ontbijtgesprek aan de keukentafel, moest je een slechte of een behoorlijke matige wedstrijd zo ook benoemen als je journalistiek bezig was.

Ja, zei ik en aan mijn overkant merkte ik enige twijfel: noem het wat het was, maar schiet de wedstrijd niet meteen naar de zeebodem.

Kijk, binnen de NBA wordt nooit en te nimmer aan zelfs maar naar negativisme ruikende berichtgeving gedaan. Dat weet ik al dertig en meer jaar en het is nog altijd zo dat opmerkelijk veel balverlies niet herhaald in beeld vertoond wordt, dat pure missers, op welk vlak dan ook, niet terug te zien zijn en men (de NBA-leiding) is helemaal duidelijk dat haar uithangborden (spelers als LeBron James, Curry, Giannis, Chris Paul en straks wellicht Ja Morant) onaangetast een wedstrijd moeten doorkomen.

In een time-out (hoe lang duren die séances tegenwoordig?) krijgt het publiek uitsluitend hoogtepunten te zien. Het is de samenstellers, regisseurs en beleidsbepalers bijna verboden negatieve zaken als opstootjes, vette missers, balverlies, scheidsrechtelijke blunders en eventueel minder sympathieke acties van de Grote Helden in herhaling terug te halen.

In wedstrijd 2, afgelopen zondagavond dus, verloor de ploeg uit Boston geheel het zicht op goed en kwaliteitsrijk basketbal. Twee van hun starters, de heren Smart en Horford hadden geen enkel richtingsgevoel en deden beiden mee voor twee punten in de hele partij. Dat deed center Williams ook; hetgeen inhoudt dat 60% van je startende team samen goed was voor 6 punten. Hoeveel schoten? 3 op 11. Onbegrijpelijk toch. Omdat de ploeg van Boston hooguit zeven man diep kan gaan, was er geen enkele bankspeler goed genoeg al vroeg in de wedstrijd een eventuele verandering aan te kunnen brengen.

Overigens schoot de totale Boston-ploeg 30-80 voor 37.5 % en dat is dus een vette onvoldoende. De mensen die van de bank kwamen haalden collectief 14-33 voor 42.4%. Van hen dartelden de zelden gebruikte mannen als Hauser, Stauskas, Kornet en Frits samen met 4 op 6 over het veld waar toen geen enkele starter meer te vinden was omdat niet alleen de Boston taxi-squad meer dan drie en een halve minuut speeltijd kreeg (Hauser zelfs 5.38!!), maar ook de Warriors Toscano-Anderson, Lee, Kuminga dezelfde tijdkruimels kregen en Moody een Hauser-achtige behandeling onderging.

Alleen Juwan Morgan kreeg geen speeltijd en bleef achter met een keiharde DNP, hetgeen deze nooit gebruikte half forward toch wel even aan het denken moet hebben gezet. Even een zijsprong bij het noemen van de naam Stauskas. Ik dacht…die heeft toch een rijk NBA-verleden? Ik wist dat hij met Litouws bloed in de Canadese nationale ploeg speelde en dat hij in 2014 “the big bust” van de NBA draft werd genoemd. Hij speelde voor Sacramento, Philly, Brooklyn, Portland, Cleveland, Miami en speelde vanaf maart van dit jaar, volkomen onverwacht, zes wedstrijden voor de Celtics omdat General Manager Brad Stevens hem een tweejarig contract voorhield nadat hij net besloten had met actief basketbal te stoppen. Hij kwam toen uit voor de onderbond ploeg Grand Rapids Gold waarvoor hij op twee elkaar opvolgende avonden 57 en 43 punten had laten aantekenen. Boston was die dagen panisch op zoek naar een schutter en…een, twee, drie in Godsnaam, dan maar Stauskas. Hijzelf wilde echter stoppen, maar mams Stauskas vond een gegarandeerd tweejarig contract van Boston toch wel “lekker zeg” en Nikolas Tomas Stauskas scheepte in bij de Celtics om zijn broek tegen een aantrekkelijk salaris te kunnen slijten.

Dat de banken al leegliepen op ruim drie minuten voor tijd zinde het publiek niet echt, maar beide coaches kozen voor “spelers heel houden” en dus gebeurde er wat er gebeurde…een Finals-wedstrijd in de NBA stierf in stilte een nauwelijks vermeldingswaardige dood. De Warriors wonnen uiterst makkelijk 107-89, maar van enig weerwerk van Boston was de gehele tweede helft niets te zien geweest. Scores kwamen mondjesmaat via Tatum en Brown en de rest was gewoon niet thuis. Of een slechte schotkeuze, of stom balverlies, of elkaar niet begrijpen…zo goed als de Celtics in Game 1 gespeeld hadden, zo matig was het spel nu. Los zand en erger.

En toen ging ik de cijfers vergelijken (altijd al een hobby geweest.)

Zo te zien dus was het een flink spannende wedstrijd geweest. Of? Vergeet het. Vanaf de rust stonden en bleven de Warriors op voorsprong. Het was op enig moment 93-66 en het publiek keek geeuwend toe hoe Boston er helemaal niets meer van bakte en men verlegde toen maar even het zicht op de manier van spelen van thuisspeler Thompson die feitelijk een dramatische avond doormaakte. Hoe vrij hij ook stond, hoe dichtbij de ring soms ook…hij kreeg de bal er nauwelijks in en toen hij ineens een driepunter raak schoot, klonk er een luide zucht van verluchting vanaf de stil gevallen tribunes. Thompson had een avond die geen basketballer, op welk niveau dan ook, wil meemaken. Hij miste en hij miste veel. 4-19 schot, 1 op 8 driepunters, 2-2 vrije worpen, twee maal balverlies, 11 breekbare punten en hij was de gehele avond op zoek naar zijn schot.

Dat was de reden dat coach Kerr hem liet staan, liefst dertig minuten en zevenentwintig seconden lang. Hij mocht schieten en missen en zijn medespelers passten de bal naar hem en entameerden hem te blijven schieten, want…straks in Boston, moet hij toch wel raak gaan schieten. Hij moest dus zijn ritme hervinden en zelfs met een sikkeneurige kop bleef hij missen, maar daarvan was niets terug te zien in de einduitslag. De missers van de “schutter” werden niet eens gevoeld door de winnende thuisploeg.

Opmerkelijk nietwaar dat zulks allemaal in deze wedstrijd gebeurde. Zo veel ‘negatieve’ aspecten en nergens hoorde of las je dat het toch wel een zeer matige wedstrijd was geweest. Hoe kan zoiets? Vak blindheid. Heel goed mogelijk. Ja…zeker, er waren hoogtepunten: Looney speelde zeer attent en leuk, Curry was bijna o.k., Poole verbaasde iedereen met een bijna middenlijnscore waarna hij even de stoere bink ging uithangen en Green was zichzelf…dus soms vervelend, soms als vredesstichter, soms bot en gevaarlijk, maar altijd zichzelf. Dat tegenstander Grant Williams Green het bloed onder de nagels weghaalde (en omgekeerd), was ook zo’n typisch aspect van een behoorlijk matige wedstrijd. Als ware kwaliteit ontbreekt, gaan spelers hun heil zoeken in nevenaspecten binnen de wedstrijd. Falende scheidsrechters (volgens Shaq moeten de spelers daar nu snel mee stoppen en gewoon meer aandacht aan hun eigen spel besteden), klierig doen tegen opponenten…aanstellerij, reageren op “floppers” etcetera.

Neen, na dat verheugende begin van een uitoverwinning in Game 1 en daarna het compact en goede spel van de thuisploeg in Game 2 wacht nu een serie wedstrijden in Boston. Andere zaal, maar de ring hangt daar ook op 3.05 meter.

Feit blijft dat Boston een uiterst smalle basis heeft en dat de Warriors steunen op de rijke driepunter. Horford en Smart hebben iets voor zichzelf en voor de ploeg goed te maken. En het Finals-hongerige publiek wil graag een beetje beter basketbal voorgeschoteld krijgen, lijkt me. Dat lijkt me een redelijke vraag. En dat Game 2 niet goed verspeeld werd is hiermee duidelijk en voor U neergelegd. Er was weinig “heerlijk” of “lekker hoor” terug te vinden in de herinneringen van deze wedstrijd, maar ja ook dit soort confrontaties komt voor in de NBA Finals. Opmerkelijk en waar. Zoals veel coaches dan uit hun mond laten komen: "Ook slechte wedstrijden moet je zien te winnen.”

De tip-off van wedstrijd drie is in de nacht van woensdag op donderdag om 3.00 uur en wordt live uitgezonden op ESPN. Aansluitend om 7.00 uur is de nabeschouwing in Goedemorgen NBA Finals.