<
>

Mart's Madness: Aaron Judge wil meer

De laatste weken zit ik, als ESPN de New York Yankees opvoert in haar programmering, met stijgende verbazing te kijken naar een tamelijk lange honkballer die het buitenveld van de Yankees tot zijn speeltuin mag rekenen. De vraag is nu echter: hoe lang nog?

Deze verrevelder en enorm goede slagman staat de laatste week in het nieuws omdat hij vindt dat de Yankees hem, bij contractbesprekingen, een te klein worstje voorhouden. Ook steken ze met hun “zuinige” gedrag de draak met hem, de superbe slagman, en met tophonkballers in het algemeen; mannen die al snel vinden dat ze, op enige manier, onderbetaald worden.

Simpel gesteld: voor het lopende seizoen konden de bazen van de Yankees, voorgegaan door hun min of meer beroemde General Manager Brian Cashman, het niet eens worden over de hoogte van een nieuw contract. De Yankees boden aan hun sterspeler 17 miljoen dollar in, zo genaamd, “arbitration money” te willen betalen en hem daarna een zevenjarig contract voor te leggen van 213.5 miljoen dollar. Even snel rekenen en dan zie je dat het neerkomt op iets meer dan dertig miljoen per jaar.

Dat “arbitragegeld” moet je zien als een tussentijdse opschaling van het jaarsalaris waarvoor Aaron Judge ooit tekende. Het feit dat de honkballer in het seizoen 2020 voortdurend geblesseerd was en nauwelijks van waarde was voor de Yankees (hij had negen homeruns en 22 “runs batted in” in 28 wedstrijden), hetgeen zijn marktwaarde voor dat jaar flink deed duikelen. Gewiekste General Managers zoals Cashman er een is, kennen het klappen van die blessurezweep en gaan dan wijzen op de lange onbeschikbaarheid van de bewuste speler in 2020 en diens voortdurend ook naar voren gebrachte wens tot salarisverhogingen.

De naam van Judge begon steeds luider door te sijpelen in de Amerikaanse pers toen duidelijk werd dat hij, Aaron Judge, één van de vijf Yankees was die in 2021 voor enige tijd met corona buiten de ploeg gehouden werd.

De Major League Baseball-bazen besloten in een flitsmanoeuvre de uitwedstrijd tegen de Boston Red Sox af te gelasten voor de 15e van juli. In die tijd gingen er verhalen rond dat Judge geen injecties nam tegen Corona, maar niemand wist dat 100% zeker behalve de speler zelf die er in alle talen over zweeg. Zo’n beetje als NBA-ster Kyrie Irving van de Brooklyn Nets (NBA); ook hij ontkende noch bevestigde anti-Covid prikken gehaald te hebben.

Die uitgestelde wedstrijd van de Yankees werd op 17 augustus 2021 ingehaald en kreeg een hoop aandacht. Judge scoorde éénmaal en was bepaald niet succesvol aan slag, maar de Yankees wonnen met 5-3 en haalden in no-time hun achterstand op de Red Sox in.

Onzeker bleef in ieder geval de Covid-protectie-status van de rechtsvelder. Hij eindigde dat seizoen met 39 home runs, 98 “runs batted in” in 148 wedstrijden en super spectaculaire dubbele monster-homeruns in drie grote wedstrijden. Covid-klant of niet, de Yankees slugger bleef de pers bijna dagelijks beheersen; ofwel met homeruns, ofwel met hernieuwde salarisbesprekingen, ofwel met een mixture van dat al.

Yankees fans vonden het prachtig, elders in de USA stond men minder hard te juichen om al die strapatsen van één speler. Hij werd, aan het einde van het seizoen, wél gekozen in het First MLB team van het seizoen. Ja, de eerste keer voor hem. Vanaf dat moment, en waarschijnlijk al veel eerder, voelde de honkballer aan dat hij op weg was een hele echte topspeler in de MLB te worden, als hij het al niet was.

Zijn achterban, gestuurd door zijn manager, vond dat er tegenover zijn ineens zeer opvallende prestaties op het honkbalveld, wel een hernieuwd contract mocht komen. Als de Yankees hun poot stijf zouden houden, dan zou het woord “arbitration” ter tafel gelegd worden. Oftewel herziening, of zoiets als “jullie zien toch ook dat ik meer waard ben geworden na mijn goede prestaties en hoe vullen jullie die ontstane leegte in?”

En dus begon Judge enorm sterk te slaan, maar ook met het gerichte verzoek tot “arbitration”, waar de Yankees toen dat eenmalige bedrag van 17 miljoen dollar tegenover wilden zetten. Maar Judge en zijn begeleiders roken veel meer geld en wilden ruim boven de 30 miljoen dollar per jaar, wellicht oplopend tot ongekende hoogten van rond de 40 miljoen en staakten de “arbitration-besprekingen” direct. De 17 miljoen dollar werd door de Judge-club, op bijna hooghartige manier, weggeschoven. Te weinig.

Nu Judge zijn knuppel laat spreken en homeruns slaat alsof het niets is, weet hij dat hij sterk staat. Op zijn spel is weinig aan te merken en dat weet iedere honkballiefhebber in de USA.

Vox Populi gunt hem het geld, maar de onderhandelingen gaan door. Wat is redelijk en wat net niet? Waar is teveel teveel? Kan een mens met 30 miljoen dollar maar moeilijk rondkomen? Is hij een over het paard getild nouveau-riche sportman die, gesteund en soms opgejaagd door veeleisende managers, zijn werkgever gaarne uit wil knijpen? Honkbaljournalisten wijzen op de angstaanjagend goede slagcijfers van Judge en al die verhalen komen uiteraard ook binnen bij de Yankees-directie.

Judge, die ooit de afkorting “BAJ” op zijn rug droeg (Big Aaron Judge), blijft goed slaan en met iedere nieuwe homerun krimpt de penningmeester van de Yankees even in elkaar: damn…another one…Met zijn 2.01 meter en 128 kilo is hij een standbeeld van een verrevelder waarover iedereen praat. Afwijkende gedragingen? Misschien. Men zegt dat Judge voor iedere thuiswedstrijd precies 40 zonnebloempitten over het gras achter home-plate uitstrooit, een voor iedere New York Yankee die het roster vult. Uhhhh?

Criticasters lachen hardop dat hij wellicht ook doelt op zijn aanstaande jaarsalaris van 40 miljoen. Die besprekingen gaan door. Op het moment van schrijven was er nog steeds een pad-stelling. In 2018 verruilde Judge zijn Under Armour contract voor eentje van Adidas. Ook dat bracht hem een flinke bonus, net zoals zijn nieuwe contract met Pepsi. Ook daar kassa, want zoals zo vaak in de topsport willen diegenen die veel verdienen steeds meer geld binnenhalen.

En o ja, hij staat te boek als een keurige, vrome Christen, een man die de bijbel leest en ter kerke gaat. Zijn jeugd? Toen hij een dag oud was, werd hij als adoptiekind geaccepteerd door Patty en Wayne Judge. Beide blanke Amerikanen waren in het onderwijs werkzaam in Linden, Californië en waren kinderloos. Pas op zijn tiende verjaardag werd hem dat door zijn adoptieouders verteld. Zijn opmerking toen: “Dat snapte ik wel, ik zag er anders uit dan mijn ouders.”

Wie zijn werkelijke ouders zijn, blijft een geheim in de USA. Of ze nog leven, en eventueel waar, is een groot geheim. Ook zijn broer is ter adoptie aangeboden. Hij speelde voor Fresno State honkbal, football en basketball, maar koos voor honkbal. In zijn allereerste wedstrijd voor de hoofdmacht van de Yankees sloeg hij de bal uit de tuin. Hij herhaalde dat in de tweede wedstrijd alsof het niets was.

Mede omdat hij als een waanzinnige staat te slaan, wil zijn manager meer geld voor zijn klant uit de Yankees peuren. Hoeveel? Er zijn kenners die zeggen: “fourty million a year” Aaron Judge wacht af en slaat homerun na homerun, en zijn Yankees winnen erg veel wedstrijden.

En recent heeft hij ook nog twee annexen in zijn contract laten opnemen: als hij MVP van de All Star game wordt, ontvangt hij een kwart miljoen dollar. Datzelfde bedrag ligt klaar als hij MVP van het MLB seizoen wordt. Ik bedoel, hij legt de lat toch behoorlijk hoog voor zichzelf in zijn race naar de gouden pot onder de regenboog.

De sportwereld kijkt toe en verbaast zich. Een voormalige minor league-speler die Page Odle heet, lacht heel hard in zijn vuistje. Hij is de manager en opsteller van het nieuwe contract voor Aaron Judge. Zullen we zeggen een 15% makelaar. 15% van veel, blijft, in dit geval, nog heel erg veel.